|
USTAWA
z dnia 4 lutego 1994 r.
o prawie autorskim i prawach pokrewnych.
(Dz. U. z dnia 23 lutego 1994 r.)
(sprost.: z 1994, Nr 43, poz. 170, zm. z 1997 r. Nr 43, poz. 272 i Nr 88,
poz. 554, z 2000, Nr 53, poz. 637)
Rozdział 1
Przedmiot prawa autorskiego
Art. 1.
1. Przedmiotem prawa autorskiego jest każdy przejaw działalności twórczej o
indywidualnym charakterze, ustalony w jakiejkolwiek postaci, niezależnie od
wartości, przeznaczenia i sposobu wyrażenia (utwór).
2. W szczególności przedmiotem prawa autorskiego są utwory:
1) wyrażone słowem, symbolami matematycznymi, znakami graficznymi
(literackie, publicystyczne, naukowe, kartograficzne oraz programy
komputerowe),
2) plastyczne,
3) fotograficzne,
4) lutnicze,
5) wzornictwa przemysłowego,
6) architektoniczne, architektoniczno-urbanistyczne i urbanistyczne,
7) muzyczne i słowno-muzyczne,
8) sceniczne, sceniczno-muzyczne, choreograficzne i pantomimiczne,
9) audiowizualne (w tym wizualne i audialne).
3. Utwór jest przedmiotem prawa autorskiego od chwili ustalenia, chociażby
miał postać nie ukończoną.
4. Ochrona przysługuje twórcy niezależnie od spełnienia jakichkolwiek
formalności.
Art. 2.
1. Opracowanie cudzego utworu, w szczególności tłumaczenie, przeróbka,
adaptacja, jest przedmiotem prawa autorskiego bez uszczerbku dla prawa do
utworu pierwotnego.
2. Rozporządzanie i korzystanie z opracowania zależy od zezwolenia twórcy
utworu pierwotnego (prawo zależne), chyba że autorskie prawa majątkowe do
utworu pierwotnego wygasły.
3. Twórca utworu pierwotnego może cofnąć zezwolenie, jeżeli w ciągu pięciu
lat od jego udzielenia opracowanie nie zostało rozpowszechnione. Wypłacone
twórcy wynagrodzenie nie podlega zwrotowi.
4. Za opracowanie nie uważa się utworu, który powstał w wyniku inspiracji
cudzym utworem.
5. Na egzemplarzach opracowania należy wymienić twórcę i tytuł utworu
pierwotnego.
Art. 3.
Zbiory, antologie, wybory, bazy danych są przedmiotem prawa autorskiego,
nawet jeżeli zawierają nie chronione materiały, o ile przyjęty w nich dobór,
układ
lub zestawienie ma twórczy charakter, bez uszczerbku dla praw do
wykorzystanych utworów.
Art. 4.
Nie stanowią przedmiotu prawa autorskiego:
1) akty normatywne lub ich urzędowe projekty,
2) urzędowe dokumenty, materiały, znaki i symbole,
3) opublikowane opisy patentowe lub ochronne,
4) proste informacje prasowe.
Art. 5.
Przepisy ustawy stosuje się do utworów:
1) których twórca lub współtwórca jest obywatelem polskim lub
2) które zostały opublikowane po raz pierwszy na terytorium Rzeczypospolitej
Polskiej albo równocześnie na tym terytorium i za granicą, lub
3) które zostały opublikowane po raz pierwszy w języku polskim, lub
4) których ochrona wynika z umów międzynarodowych.
Art. 6.
W rozumieniu ustawy:
1) utworem opublikowanym jest utwór, który za zezwoleniem twórcy został
zwielokrotniony i którego egzemplarze zostały udostępnione publicznie,
2) opublikowaniem równoczesnym utworu jest opublikowanie utworu na
terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i za granicą w okresie trzydziestu dni
od jego
pierwszej publikacji,
3) utworem rozpowszechnionym jest utwór, który za zezwoleniem twórcy został
udostępniony publicznie.
Art. 7.
Jeżeli umowy międzynarodowe, których Rzeczpospolita Polska jest stroną,
przewidują dalej idącą ochronę, niż to wynika z ustawy, do nie
opublikowanych utworów obywateli polskich albo do utworów opublikowanych po
raz pierwszy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub równocześnie na
terytorium Rzeczypospolitej Polskiej albo opublikowanych po raz pierwszy w
języku polskim - stosuje się postanowienia tych umów.
Rozdział 2
Podmiot prawa autorskiego
Art. 8.
1. Prawo autorskie przysługuje twórcy, o ile ustawa nie stanowi inaczej.
2. Domniemywa się, że twórcą jest osoba, której nazwisko w tym charakterze
uwidoczniono na egzemplarzach utworu lub której autorstwo podano do
publicznej wiadomości w jakikolwiek inny sposób w związku z
rozpowszechnianiem utworu.
3. Dopóki twórca nie ujawnił swojego autorstwa, w wykonywaniu prawa
autorskiego zastępuje go producent lub wydawca, a w razie ich braku -
właściwa
organizacja zbiorowego zarządzania prawami autorskimi.
Art. 9.
1. Współtwórcom przysługuje prawo autorskie wspólnie. Domniemywa się, że
wielkości udziałów są równe. Każdy ze współtwórców może żądać określenia
wielkości udziałów przez sąd, na podstawie wkładów pracy twórczej.
2. Każdy ze współtwórców może wykonywać prawo autorskie do swojej części
utworu mającej samodzielne znaczenie, bez uszczerbku dla praw pozostałych
współtwórców.
3. Do wykonywania prawa autorskiego do całości utworu potrzebna jest zgoda
wszystkich współtwórców. W przypadku braku takiej zgody każdy ze
współtwórców może żądać rozstrzygnięcia przez sąd, który orzeka
uwzględniając interesy wszystkich współtwórców.
4. Każdy ze współtwórców może dochodzić roszczeń z tytułu naruszenia prawa
autorskiego do całości utworu. Uzyskane świadczenie przypada
wszystkim współtwórcom, stosownie do wielkości ich udziałów.
5. Do autorskich praw majątkowych przysługujących współtwórcom stosuje się
odpowiednio przepisy Kodeksu cywilnego o współwłasności w częściach
ułamkowych.
Art. 10.
Jeżeli twórcy połączyli swoje odrębne utwory w celu wspólnego
rozpowszechniania, każdy z nich może żądać od pozostałych twórców udzielenia
zezwolenia na rozpowszechnianie tak powstałej całości, chyba że istnieje
słuszna podstawa odmowy, a umowa nie stanowi inaczej. Przepisy art. 9 ust.
2-4 stosuje się odpowiednio.
Art. 11.
Autorskie prawa majątkowe do utworu zbiorowego, w szczególności do
encyklopedii lub publikacji periodycznej, przysługują producentowi lub
wydawcy, a do poszczególnych części mających samodzielne znaczenie - ich
twórcom. Domniemywa się, że producentowi lub wydawcy przysługuje prawo do
tytułu.
Art. 12.
1. Jeżeli ustawa lub umowa o pracę nie stanowią inaczej, pracodawca, którego
pracownik stworzył utwór w wyniku wykonywania obowiązków ze stosunku pracy,
nabywa z chwilą przyjęcia utworu autorskie prawa majątkowe w granicach
wynikających z celu umowy o pracę i zgodnego zamiaru stron.
2. Jeżeli pracodawca, w okresie dwóch lat od daty przyjęcia utworu, nie
przystąpi do rozpowszechniania utworu przeznaczonego w umowie o pracę do
rozpowszechnienia, twórca może wyznaczyć pracodawcy na piśmie odpowiedni
termin na rozpowszechnienie utworu z tym skutkiem, że po jego bezskutecznym
upływie prawa uzyskane przez pracodawcę wraz z własnością przedmiotu, na
którym utwór utrwalono, powracają do twórcy, chyba że umowa stanowi inaczej.
Strony mogą określić inny termin na przystąpienie do rozpowszechniania
utworu.
3. Jeżeli umowa o pracę nie stanowi inaczej, z chwilą przyjęcia utworu
pracodawca nabywa własność przedmiotu, na którym utwór utrwalono.
Art. 13.
Jeżeli pracodawca nie zawiadomi twórcy w terminie sześciu miesięcy od
dostarczenia utworu o jego przyjęciu, nieprzyjęciu lub uzależnieniu
przyjęcia od dokonania określonych zmian w wyznaczonym w tym celu
odpowiednim terminie, uważa się, że utwór został przyjęty bez zastrzeżeń.
Strony mogą określić inny termin.
Art. 14.
1. Jeżeli w umowie o pracę nie postanowiono inaczej, instytucji naukowej
przysługuje pierwszeństwo opublikowania utworu naukowego pracownika, który
stworzył
ten utwór w wyniku wykonywania obowiązków ze stosunku pracy. Twórcy
przysługuje prawo do wynagrodzenia. Pierwszeństwo opublikowania wygasa,
jeżeli w
ciągu sześciu miesięcy od dostarczenia utworu nie zawarto z twórcą umowy o
wydanie utworu albo jeżeli w okresie dwóch lat od daty jego przyjęcia utwór
nie został opublikowany.
2. Instytucja naukowa może, bez odrębnego wynagrodzenia, korzystać z
materiału naukowego zawartego w utworze, o którym mowa w ust. 1, oraz
udostępniać
ten materiał osobom trzecim, jeżeli to wynika z uzgodnionego przeznaczenia
utworu lub zostało postanowione w umowie.
Art. 15.
Domniemywa się, że producentem lub wydawcą jest osoba, której nazwisko lub
nazwę uwidoczniono w tym charakterze na przedmiotach, na których utwór
utrwalono, albo podano do publicznej wiadomości w jakikolwiek sposób w
związku z rozpowszechnianiem utworu.
Rozdział 3
Treść prawa autorskiego
Oddział 1
Autorskie prawa osobiste
Art.
16.
Jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, autorskie prawa osobiste chronią
nieograniczoną w czasie i nie podlegającą zrzeczeniu się lub zbyciu więź
twórcy z utworem, a w szczególności prawo do:
1) autorstwa utworu,
2) oznaczenia utworu swoim nazwiskiem lub pseudonimem albo do udostępniania
go anonimowo,
3) nienaruszalności treści i formy utworu oraz jego rzetelnego
wykorzystania,
4) decydowania o pierwszym udostępnieniu utworu publiczności,
5) nadzoru nad sposobem korzystania z utworu.
Oddział 2
Autorskie prawa majątkowe
Art.
17.
Jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, twórcy przysługuje wyłączne prawo do
korzystania z utworu i rozporządzania nim na wszystkich polach eksploatacji
oraz do wynagrodzenia za korzystanie z utworu.
Art. 18.
1. Autorskie prawa majątkowe nie podlegają egzekucji, dopóki służą twórcy.
Nie dotyczy to wymagalnych wierzytelności.
2. Po śmierci twórcy, spadkobiercy mogą sprzeciwić się egzekucji z prawa
autorskiego do utworu nie opublikowanego, chyba że sprzeciw byłby niezgodny
z ujawnioną wolą twórcy co do rozpowszechniania utworu.
3. Prawo do wynagrodzenia, o którym mowa w art. 20 ust. 2, art. 30 ust. 2
oraz w art. 70 ust. 3, nie podlega zrzeczeniu się, zbyciu ani egzekucji. Nie
dotyczy to wymagalnych wierzytelności.
Art. 19.
1. Twórcy i jego spadkobiercom przysługuje prawo do wynagrodzenia w
wysokości 5% ceny dokonanych zawodowo odsprzedaży oryginalnych egzemplarzy
utworu plastycznego oraz rękopisów utworów literackich i muzycznych. Do
zapłaty tego wynagrodzenia jest obowiązany sprzedawca, a gdy działa na rzecz
osoby trzeciej, odpowiada z nią solidarnie.
2. Sprzedawca jest obowiązany do ujawnienia osoby trzeciej, o której mowa w
ust. 1. Z obowiązku tego może się zwolnić płacąc należne wynagrodzenie.
3. Zrzeczenie się wynagrodzenia, o którym mowa w ust. 1, jest nieważne,
chyba że dotyczy wymagalnej wierzytelności.
Art. 20.
1. Producenci i importerzy magnetofonów, magnetowidów i innych podobnych
urządzeń, czystych nośników służących do utrwalania przy użyciu tych
urządzeń utworów w zakresie własnego użytku osobistego oraz urządzeń
reprograficznych są obowiązani do opłat na rzecz twórców, artystów
wykonawców oraz producentów fonogramów i wideogramów, w wysokości nie
wyższej niż 3% kwoty należnej z tytułu sprzedaży tych urządzeń i nośników.
2. Z kwoty uzyskanej z tytułu opłat, o których mowa w ust. 1, przypada:
1) 50% - twórcom,
2) 25% - artystom wykonawcom,
3) 25% - producentom fonogramów i wideogramów, z tym że w przypadku urządzeń
reprograficznych kwota ta przypada w 100% twórcom.
3. Minister Kultury i Sztuki po zasięgnięciu opinii właściwych organizacji
zbiorowego zarządzania prawami autorskimi lub prawami pokrewnymi,
stowarzyszeń twórców, artystów wykonawców oraz organizacji producentów lub
importerów urządzeń i czystych nośników wymienionych w ust. 1 określa, w
drodze rozporządzenia, wysokość opłat, o których mowa w ust. 1, szczegółowe
zasady ich pobierania i odprowadzania oraz wskazuje organizacje zbiorowego
zarządzania prawami autorskimi lub prawami pokrewnymi właściwe do ich
pobierania.
Art. 21.
1. Organizacjom radiowym i telewizyjnym wolno nadawać opublikowane utwory
muzyczne oraz drobne utwory słowne i słowno-muzyczne wyłącznie na podstawie
umowy zawartej z właściwą organizacją zbiorowego zarządzania prawami
autorskimi lub prawami pokrewnymi.
2. Prawo do pierwszego nadania utworów zamówionych przez nadawcę może
przysługiwać mu na podstawie umowy innej niż określona w ust. 1.
3. Twórca może oświadczyć właściwej organizacji zbiorowego zarządzania
prawami autorskimi lub prawami pokrewnymi, z zachowaniem formy pisemnej pod
rygorem nieważności, że o nadaniu swoich opublikowanych utworów, o których
mowa w ust. 1, będzie decydować osobiście.
4. Operatorom sieci kablowych wolno reemitować w sieciach kablowych utwory
nadawane w programach organizacji radiowych i telewizyjnych wyłącznie na
podstawie umowy zawartej z właściwą organizacją zbiorowego zarządzania
prawami autorskimi lub prawami pokrewnymi.
Art. 22.
1. Organizacjom radiowym i telewizyjnym wolno dla własnych celów nadawczych
utrwalać utwory, na których nadanie uprzednio uzyskały zezwolenie.
2. Utrwalenia, o których mowa w ust. 1, powinny być zniszczone w ciągu
miesiąca od nadania utworu.
3. Przepisu ust. 2 nie stosuje się do utrwaleń dokonanych dla celów
nadawczych mających wyjątkowy charakter dokumentalny, o ile zostają
umieszczone w archiwum. Twórca powinien zostać niezwłocznie powiadomiony o
umieszczeniu utrwalenia jego utworu w takim archiwum.
Oddział 3
Dozwolony użytek chronionych utworów
Art.
23.
1. Bez zezwolenia twórcy wolno nieodpłatnie korzystać z już
rozpowszechnionego utworu w zakresie własnego użytku osobistego. Przepis ten
nie upoważnia do budowania według cudzego utworu architektonicznego i
architektoniczno-urbanistycznego.
2. Zakres własnego użytku osobistego obejmuje krąg osób pozostających w
związku osobistym, w szczególności pokrewieństwa, powinowactwa lub stosunku
towarzyskiego.
Art. 24.
1. Wolno rozpowszechniać za pomocą anteny zbiorowej oraz sieci kablowej
utwory nadawane przez inną organizację radiową lub telewizyjną drogą
satelitarną albo naziemną, jeżeli następuje to w ramach równoczesnego,
integralnego i nieodpłatnego rozpowszechniania programów radiowych lub
telewizyjnych i przeznaczone jest do oznaczonego grona odbiorców
znajdujących się w jednym budynku lub w domach jednorodzinnych obejmujących
do 50 gospodarstw domowych.
2. Posiadacze urządzeń służących do odbioru dźwięku lub dźwięku i obrazu
mogą za ich pomocą odbierać nadawane utwory, choćby urządzenia te były
umieszczone w miejscu ogólnie dostępnym, jeżeli nie łączy się z tym
osiąganie korzyści majątkowych.
3. Z zastrzeżeniem przepisu ust. 1, operatorom sieci kablowych wolno
rozpowszechniać utwory nadawane przez inne organizacje radiowe lub
telewizyjne dostępne na danym obszarze, jeżeli rozpowszechnianie w sieciach
kablowych ma charakter równoczesny i integralny z nadaniem pierwotnym.
Uprawnionym do utworów przysługuje prawo do wynagrodzenia.
Art. 25.
1. Wolno rozpowszechniać w celach informacyjnych w prasie, radiu i
telewizji:
1) już rozpowszechnione:
a)sprawozdania o aktualnych wydarzeniach,
b)aktualne artykuły na tematy polityczne, gospodarcze lub religijne, chyba
że zostało wyraźnie zastrzeżone, że ich dalsze rozpowszechnianie jest
zabronione, c) aktualne wypowiedzi i fotografie reporterskie,
2) krótkie wyciągi ze sprawozdań i artykułów, o których mowa w pkt 1 lit. a)
i b),
3) przeglądy publikacji i utworów rozpowszechnionych,
4) mowy wygłoszone na publicznych zebraniach i rozprawach; nie upoważnia to
jednak do publikacji zbiorów mów jednej osoby,
5) krótkie streszczenia rozpowszechnionych utworów. 2. Za korzystanie z
utworów, o których mowa w ust. 1 pkt 1 lit. b) i c), twórcy przysługuje
prawo do wynagrodzenia.
3. Rozpowszechnianie utworów na podstawie ust. 1 jest dozwolone zarówno w
oryginale, jak i w tłumaczeniu.
Art. 26.
Wolno w sprawozdaniach o aktualnych wydarzeniach przytaczać fragmenty
utworów udostępnianych podczas tych wydarzeń, jednakże w granicach
uzasadnionych celem informacji.
Art. 27.
Instytucje naukowe i oświatowe mogą, w celach dydaktycznych lub prowadzenia
własnych badań, korzystać z opublikowanych utworów w oryginale i w
tłumaczeniu oraz sporządzać w tym celu egzemplarze fragmentów opublikowanego
utworu.
Art. 28.
Biblioteki, archiwa i szkoły mogą:
1) udostępniać nieodpłatnie, w zakresie swoich zadań statutowych,
egzemplarze utworów opublikowanych,
2) sporządzać lub zlecać sporządzenie pojedynczych egzemplarzy utworów
opublikowanych, niedostępnych w handlu - w celu uzupełniania, ochrony swoich
zbiorów i nieodpłatnego ich udostępniania.
Art. 29.
1. Wolno przytaczać w utworach stanowiących samoistną całość urywki
rozpowszechnionych utworów lub drobne utwory w całości, w zakresie
uzasadnionym wyjaśnianiem, analizą krytyczną, nauczaniem lub prawami gatunku
twórczości.
2. Wolno w celach dydaktycznych i naukowych zamieszczać rozpowszechnione
drobne utwory lub fragmenty większych utworów w podręcznikach i wypisach. 3.
W przypadkach, o których mowa w ust. 2, twórcy przysługuje prawo do
wynagrodzenia.
Art. 30.
1. Ośrodki informacji lub dokumentacji naukowo-technicznej mogą sporządzać i
rozpowszechniać własne opracowania dokumentacyjne oraz pojedyncze
egzemplarze, nie większych niż jeden arkusz wydawniczy, fragmentów
opublikowanych utworów.
2. Twórca albo właściwa organizacja zbiorowego zarządzania prawami
autorskimi lub prawami pokrewnymi jest uprawniona do pobierania od ośrodków,
o których mowa w ust. 1, wynagrodzenia za odpłatne udostępnianie egzemplarzy
fragmentów utworów.
Art. 31.
Wolno nieodpłatnie wykonywać publicznie opublikowane utwory literackie,
muzyczne i słowno-muzyczne, jeżeli nie łączy się z tym osiąganie korzyści
majątkowych. Dotyczy to w szczególności okazjonalnego wykonywania na żywo,
związanego ze sprawowaniem kultu religijnego, uroczystościami państwowymi,
szkolnymi, obchodami i imprezami powszechnie dostępnymi, z wyłączeniem
jednak imprez reklamowych, promocyjnych i wyborczych.
Art. 32.
1. Właściciel egzemplarza utworu plastycznego może go wystawiać publicznie,
jeżeli nie łączy się z tym osiąganie korzyści majątkowych.
2. W razie podjęcia decyzji o zniszczeniu oryginalnego egzemplarza utworu
plastycznego znajdującego się w miejscu publicznie dostępnym, właściciel
jest obowiązany złożyć twórcy utworu lub jego bliskim ofertę sprzedaży,
jeżeli porozumienie się z nim, celem złożenia oferty, jest możliwe. Górną
granicę ceny określa wartość materiałów. Jeżeli sprzedaż nie jest możliwa,
właściciel jest obowiązany umożliwić twórcy sporządzenie kopii bądź -
zależnie od rodzaju utworu - stosownej dokumentacji.
Art. 33.
Wolno rozpowszechniać:
1) utwory wystawione na stałe na ogólnie dostępnych drogach, ulicach,
placach lub w ogrodach, jednakże nie do tego samego użytku,
2) utwory wystawione w publicznie dostępnych zbiorach, takich jak muzea,
galerie, sale wystawowe, lecz tylko w katalogach i w wydawnictwach
publikowanych dla promocji tych utworów, a także w sprawozdaniach o
aktualnych wydarzeniach w prasie i telewizji, jednakże w granicach
uzasadnionych celem informacji,
3) w encyklopediach i atlasach - opublikowane utwory plastyczne i
fotograficzne, o ile nawiązanie porozumienia z twórcą celem uzyskania jego
zezwolenia napotyka trudne do przezwyciężenia przeszkody. Twórcy przysługuje
wówczas prawo do wynagrodzenia.
Art. 34.
Można korzystać z utworów w granicach dozwolonego użytku pod warunkiem
wymienienia twórcy i źródła. Twórcy nie przysługuje prawo do wynagrodzenia,
chyba że ustawa stanowi inaczej.
Art. 35.
Dozwolony użytek nie może naruszać normalnego korzystania z utworu lub
godzić w słuszne interesy twórcy.
Rozdział 4
Czas trwania autorskich praw majątkowych
Art.
36.
Z zastrzeżeniem wyjątków przewidzianych w ustawie, autorskie prawa majątkowe
gasną z upływem lat siedemdziesięciu:
1) od śmierci twórcy, a do utworów współautorskich - od śmierci współtwórcy,
który przeżył pozostałych,
2) w odniesieniu do utworu, którego twórca nie jest znany - od daty
pierwszego rozpowszechnienia, chyba że pseudonim nie pozostawia wątpliwości
co do tożsamości autora lub jeżeli autor ujawnił swoją tożsamość,
3)w odniesieniu do utworu, do którego autorskie prawa majątkowe przysługują
z mocy ustawy innej osobie niż twórca - od daty rozpowszechnienia utworu, a
gdy utwór nie został rozpowszechniony - od daty jego ustalenia,
4)w odniesieniu do utworu audiowizualnego - od śmierci najpóźniej zmarłej z
wymienionych osób: głównego reżysera, autora scenariusza, operatora obrazu,
autora dialogów, kompozytora muzyki skomponowanej do utworu audiowizualnego.
Art. 37.
Jeżeli bieg terminu wygaśnięcia autorskich praw majątkowych rozpoczyna się
od rozpowszechnienia utworu, a utwór rozpowszechniono w częściach,
odcinkach, fragmentach lub wkładkach, bieg terminu liczy się oddzielnie od
daty rozpowszechnienia każdej z wymienionych części.
Art. 38.
(skreślony).
Art. 39.
Czas trwania autorskich praw majątkowych liczy się w latach pełnych
następujących po roku, w którym nastąpiło zdarzenie, od którego zaczyna się
bieg terminów określonych w art. 36 i art. 37.
Art. 40.
1. Producenci lub wydawcy egzemplarzy utworów literackich, muzycznych,
plastycznych, fotograficznych i kartograficznych, których czas ochrony
autorskich praw majątkowych upłynął, są obowiązani do przekazywania, na
rzecz Funduszu, o którym mowa w art. 111, od 5% do 8% wpływów brutto ze
sprzedaży egzemplarzy tych utworów. Dotyczy to wydań publikowanych na
terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.
2. Przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio do egzemplarzy chronionych
opracowań utworów, których czas ochrony autorskich praw majątkowych upłynął.
3. Minister Kultury i Sztuki określa, w drodze rozporządzenia, wysokość
procentu, o którym mowa w ust. 1.
Rozdział 5
Przejście autorskich praw majątkowych
Art.
41.
1. Jeżeli ustawa nie stanowi inaczej:
1) autorskie prawa majątkowe mogą przejść na inne osoby w drodze
dziedziczenia lub na podstawie umowy,
2) nabywca autorskich praw majątkowych może przenieść je na inne osoby,
chyba że umowa stanowi inaczej.
2. Umowa o przeniesienie autorskich praw majątkowych lub umowa o korzystanie
z utworu, zwana dalej "licencją", obejmuje pola eksploatacji wyraźnie w niej
wymienione.
3. Nieważna jest umowa w części dotyczącej wszystkich utworów lub wszystkich
utworów określonego rodzaju tego samego twórcy mających powstać w
przyszłości.
4. Umowa może dotyczyć tylko pól eksploatacji, które są znane w chwili jej
zawarcia.
Art. 42.
Jeżeli autorskie prawa majątkowe jednego ze współtwórców miałyby przypaść
Skarbowi Państwa jako spadkobiercy ustawowemu, część ta przechodzi na
pozostałych przy życiu współtwórców lub ich następców prawnych, stosownie do
wielkości ich udziałów.
Art. 43.
1. Jeżeli z umowy nie wynika, że przeniesienie autorskich praw majątkowych
lub udzielenie licencji nastąpiło nieodpłatnie, twórcy przysługuje prawo do
wynagrodzenia.
2. Jeżeli w umowie nie określono wysokości wynagrodzenia autorskiego,
wysokość wynagrodzenia określa się z uwzględnieniem zakresu udzielonego
prawa oraz korzyści wynikających z korzystania z utworu.
Art. 44.
W razie rażącej dysproporcji między wynagrodzeniem twórcy a korzyściami
nabywcy autorskich praw majątkowych lub licencjobiorcy, twórca może żądać
stosownego podwyższenia wynagrodzenia przez sąd.
Art. 45.
Jeżeli umowa nie stanowi inaczej, twórcy przysługuje odrębne wynagrodzenie
za korzystanie z utworu na każdym odrębnym polu eksploatacji.
Art. 46.
Jeżeli umowa nie stanowi inaczej, twórca zachowuje wyłączne prawo zezwalania
na wykonywanie zależnego prawa autorskiego, mimo że w umowie postanowiono o
przeniesieniu całości autorskich praw majątkowych.
Art. 47.
Jeżeli wynagrodzenie twórcy zależy od wysokości wpływów z korzystania z
utworu, twórca ma prawo do otrzymania informacji i wglądu w niezbędnym
zakresie do dokumentacji mającej istotne znaczenie dla określenia wysokości
tego wynagrodzenia.
Art. 48.
1. Jeżeli wynagrodzenie twórcy jest określone procentowo od ceny sprzedaży
egzemplarzy utworu, a cena ta ulega podwyższeniu, twórcy należy się umówiony
procent od egzemplarzy sprzedanych po podwyższonej cenie.
2. Jednostronne obniżenie ceny sprzedaży egzemplarzy przed upływem roku od
przystąpienia do rozpowszechniania utworu nie wpływa na wysokość
wynagrodzenia. Strony mogą przedłużyć ten termin.
Art. 49.
1. Jeżeli w umowie nie określono sposobu korzystania z utworu, powinien on
być zgodny z charakterem i przeznaczeniem utworu oraz przyjętymi zwyczajami.
2. Następca prawny, choćby nabył całość autorskich praw majątkowych, nie
może, bez zgody twórcy, czynić zmian w utworze, chyba że są one spowodowane
oczywistą koniecznością, a twórca nie miałby słusznej podstawy im się
sprzeciwić. Dotyczy to odpowiednio utworów, których czas ochrony autorskich
praw majątkowych upłynął.
Art. 50.
Odrębne pola eksploatacji stanowią w szczególności:
1) utrwalenie,
2) zwielokrotnienie określoną techniką,
3) wprowadzenie do obrotu,
4) wprowadzenie do pamięci komputera,
5) publiczne wykonanie albo publiczne odtworzenie,
6) wystawienie,
7) wyświetlenie,
8) najem,
9) dzierżawa,
10) nadanie za pomocą wizji lub fonii przewodowej albo bezprzewodowej przez
stację naziemną,
11) nadanie za pośrednictwem satelity,
12) równoczesne i integralne nadanie utworu nadawanego przez inną
organizację radiową lub telewizyjną.
Art. 51.
1. Wprowadzeniem do obrotu jest przeniesienie własności egzemplarza utworu
dokonane przez uprawnionego lub inne rozporządzenie egzemplarzem dokonane za
jego zezwoleniem.
2. Po wprowadzeniu do obrotu, dalszy obrót egzemplarzami utworu nie narusza
praw autorskich, z zastrzeżeniem przepisu art. 50 pkt 8 i 9.
3. Nie stanowi naruszenia autorskich praw majątkowych import egzemplarzy
wprowadzonych do obrotu na terytorium państwa, z którym Rzeczpospolita
Polska zawarła umowę o utworzeniu strefy wolnego handlu.
Art. 52.
1. Jeżeli umowa nie stanowi inaczej, przeniesienie własności egzemplarza
utworu nie powoduje przejścia autorskich praw majątkowych do utworu.
2. Jeżeli umowa nie stanowi inaczej, przejście autorskich praw majątkowych
nie powoduje przeniesienia na nabywcę własności egzemplarza utworu.
3. Nabywca oryginału utworu jest obowiązany udostępnić go twórcy w takim
zakresie, w jakim jest to niezbędne do wykonywania prawa autorskiego.
Nabywca oryginału może jednak domagać się od twórcy odpowiedniego
zabezpieczenia oraz wynagrodzenia za korzystanie.
Art. 53.
Umowa o przeniesienie autorskich praw majątkowych wymaga zachowania formy
pisemnej pod rygorem nieważności.
Art. 54.
1. Twórca jest obowiązany dostarczyć utwór w terminie określonym w umowie, a
jeżeli termin nie został oznaczony - niezwłocznie po ukończeniu utworu.
2. Jeżeli twórca nie dostarczył utworu w przewidzianym terminie, zamawiający
może wyznaczyć twórcy odpowiedni dodatkowy termin z zagrożeniem odstąpienia
od umowy, a po jego bezskutecznym upływie może od umowy odstąpić.
Art. 55.
1. Jeżeli zamówiony utwór ma usterki, zamawiający może wyznaczyć twórcy
odpowiedni termin do ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie może od
umowy odstąpić lub żądać odpowiedniego obniżenia umówionego wynagrodzenia,
chyba że usterki są wynikiem okoliczności, za które twórca nie ponosi
odpowiedzialności. Twórca zachowuje w każdym razie prawo do otrzymanej
części wynagrodzenia, nie wyższej niż 25% wynagrodzenia umownego.
2. Jeżeli utwór ma wady prawne, zamawiający może od umowy odstąpić i żądać
naprawienia poniesionej szkody.
3. Roszczenia, o których mowa w ust. 1, wygasają z chwilą przyjęcia utworu.
4. Jeżeli zamawiający nie zawiadomi twórcy w terminie sześciu miesięcy od
dostarczenia utworu o jego przyjęciu, nieprzyjęciu lub uzależnieniu
przyjęcia od dokonania określonych zmian w wyznaczonym w tym celu
odpowiednim terminie, uważa się, że utwór został przyjęty bez zastrzeżeń.
Strony mogą określić inny termin.
Art. 56.
1. Twórca może odstąpić od umowy lub ją wypowiedzieć ze względu na swoje
istotne interesy twórcze.
2. Jeżeli w ciągu dwóch lat od odstąpienia lub wypowiedzenia, o którym mowa
w ust. 1, twórca zamierza przystąpić do korzystania z utworu, ma obowiązek
zaoferować to korzystanie nabywcy lub licencjobiorcy, wyznaczając mu w tym
celu odpowiedni termin.
3. Jeżeli odstąpienie od umowy lub jej wypowiedzenie następuje po przyjęciu
utworu, skuteczność odstąpienia lub wypowiedzenia może być przez drugą
stronę umowy uzależniona od zabezpieczenia kosztów poniesionych przez nią w
związku z zawartą umową. Nie można jednak żądać zwrotu kosztów, gdy
zaniechanie rozpowszechniania jest następstwem okoliczności, za które twórca
nie ponosi odpowiedzialności.
4. Przepisu ust. 1 nie stosuje się do utworów architektonicznych i
architektoniczno-urbanistycznych, audiowizualnych oraz utworów zamówionych w
zakresie ich eksploatacji w utworze audiowizualnym.
Art. 57.
1. Jeżeli nabywca autorskich praw majątkowych lub licencjobiorca, który
zobowiązał się do rozpowszechniania utworu, nie przystąpi do
rozpowszechniania w umówionym terminie, a w jego braku - w ciągu dwóch lat
od przyjęcia utworu, twórca może odstąpić od umowy lub ją wypowiedzieć i
domagać się naprawienia szkody po bezskutecznym upływie dodatkowego terminu,
nie krótszego niż sześć miesięcy.
2. Jeżeli wskutek okoliczności, za które nabywca lub licencjobiorca ponosi
odpowiedzialność, utwór nie został udostępniony publiczności, twórca może
się domagać, zamiast naprawienia poniesionej szkody, podwójnego
wynagrodzenia w stosunku do określonego w umowie o rozpowszechnienie utworu,
chyba że licencja jest niewyłączna.
3. Przepisów ust. 1 i 2 nie stosuje się do utworów architektonicznych i
architektoniczno-urbanistycznych.
Art. 58.
Jeżeli publiczne udostępnienie utworu następuje w nieodpowiedniej formie
albo ze zmianami, którym twórca mógłby słusznie się sprzeciwić, może on po
bezskutecznym wezwaniu do zaniechania naruszenia odstąpić od umowy lub ją
wypowiedzieć. Twórcy przysługuje prawo do wynagrodzenia określonego umową.
Art. 59.
Jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, każda ze stron odstępując od umowy lub
wypowiadając ją może żądać od drugiej strony zwrotu wszystkiego, co ta
otrzymała z tytułu umowy.
Art. 60.
1. Korzystający z utworu jest obowiązany umożliwić twórcy przed
rozpowszechnieniem utworu przeprowadzenie nadzoru autorskiego. Jeżeli
wniesione w związku z nadzorem zmiany w utworze są niezbędne i wynikają z
okoliczności od twórcy niezależnych, koszty ich wprowadzenia obciążają
nabywcę autorskich praw majątkowych lub licencjobiorcę.
2. Jeżeli twórca nie przeprowadzi nadzoru autorskiego w odpowiednim
terminie, uważa się, że wyraził zgodę na rozpowszechnianie utworu.
3. Jeżeli ustawa lub umowa nie stanowią inaczej, za wykonanie nadzoru
autorskiego nie przysługuje twórcy odrębne wynagrodzenie.
4. Twórcy utworu plastycznego przysługuje prawo do sprawowania odpłatnego
nadzoru autorskiego.
5. Sprawowanie nadzoru autorskiego nad utworami architektonicznymi i
architektoniczno-urbanistycznymi regulują odrębne przepisy.
Art. 61.
Jeżeli umowa nie stanowi inaczej, nabycie od twórcy egzemplarza projektu
architektonicznego lub architektoniczno-urbanistycznego obejmuje prawo
zastosowania go tylko do jednej budowy.
Art. 62.
1. Twórca może w zbiorowej publikacji swych utworów umieścić utwory, o
których publikację zawarł odrębną umowę.
2. Umowa o zbiorowe wydanie utworów nie obejmuje prawa publikacji
poszczególnych utworów, chyba że postanowiono w niej inaczej.
Art. 63.
Jeżeli umowa obejmuje sporządzenie egzemplarzy przeznaczonych do
udostępnienia publiczności, twórcy należą się egzemplarze autorskie w
liczbie określonej w umowie.
Art. 64.
Umowa zobowiązująca do przeniesienia autorskich praw majątkowych przenosi na
nabywcę, z chwilą przyjęcia utworu, prawo do wyłącznego korzystania z utworu
na określonym w umowie polu eksploatacji, chyba że postanowiono w niej
inaczej.
Art. 65.
W braku wyraźnego postanowienia o przeniesieniu prawa, uważa się, że twórca
udzielił licencji.
Art. 66.
1. Umowa licencyjna uprawnia do korzystania z utworu w okresie pięciu lat na
terytorium państwa, w którym licencjobiorca ma swoją siedzibę, chyba że w
umowie postanowiono inaczej.
2. Po upływie terminu, o którym mowa w ust. 1, prawo uzyskane na podstawie
umowy licencyjnej wygasa.
Art. 67.
1. Twórca może udzielić upoważnienia do korzystania z utworu na wymienionych
w umowie polach eksploatacji z określeniem zakresu, miejsca i czasu tego
korzystania.
2. Jeżeli umowa nie zastrzega wyłączności korzystania z utworu w określony
sposób (licencja wyłączna), udzielenie licencji nie ogranicza udzielenia
przez twórcę upoważnienia innym osobom do korzystania z utworu na tym samym
polu eksploatacji (licencja niewyłączna).
3. Jeżeli umowa nie stanowi inaczej, licencjobiorca nie może upoważnić innej
osoby do korzystania z utworu w zakresie uzyskanej licencji.
4. Jeżeli umowa nie stanowi inaczej, uprawniony z licencji wyłącznej może
dochodzić roszczeń z tytułu naruszenia autorskich praw majątkowych, w
zakresie objętym umową licencyjną.
5. Umowa licencyjna wyłączna wymaga zachowania formy pisemnej pod rygorem
nieważności.
Art. 68.
1. Jeżeli umowa nie stanowi inaczej, a licencji udzielono na czas nie
oznaczony, twórca może ją wypowiedzieć z zachowaniem terminów umownych, a w
ich braku na rok naprzód, na koniec roku kalendarzowego.
2. Licencję udzieloną na okres dłuższy niż pięć lat uważa się, po upływie
tego terminu, za udzieloną na czas nie oznaczony.
Rozdział 6
Przepisy szczególne dotyczące utworów audiowizualnych
Art.
69.
Współtwórcami utworu audiowizualnego są osoby, które wniosły wkład twórczy w
jego powstanie, a w szczególności: reżyser, operator obrazu, twórca
adaptacji utworu literackiego, twórca stworzonych dla utworu audiowizualnego
utworów muzycznych lub słowno-muzycznych oraz twórca scenariusza.
Art. 70.
1. Domniemywa się, że producent utworu audiowizualnego nabywa na mocy umowy
o stworzenie utworu albo umowy o wykorzystanie już istniejącego utworu
wyłączne prawa majątkowe do eksploatacji tych utworów w ramach utworu
audiowizualnego jako całości.
2. Główny reżyser, operator obrazu, twórcy scenariusza, twórcy innych
utworów literackich lub muzycznych, które stworzone zostały do utworu
audiowizualnego lub w nim wykorzystane, oraz artyści wykonawcy są uprawnieni
do:
1) wynagrodzenia proporcjonalnego do wpływów z tytułu wyświetlania utworu
audiowizualnego w kinach,
2) stosownego wynagrodzenia z tytułu najmu egzemplarzy utworów
audiowizualnych i ich publicznego odtwarzania,
3) stosownego wynagrodzenia z tytułu nadawania utworu w telewizji lub
poprzez inne środki publicznego udostępniania utworów,
4) stosownego wynagrodzenia z tytułu reprodukowania utworu audiowizualnego
na egzemplarzu przeznaczonym do własnego użytku osobistego.
3. Korzystający z utworu audiowizualnego wypłaca wynagrodzenie, o którym
mowa w ust. 2, za pośrednictwem właściwej organizacji zbiorowego zarządzania
prawami autorskimi lub prawami pokrewnymi.
4. Stosowne wynagrodzenie za korzystanie z polskiego utworu audiowizualnego
za granicą lub zagranicznego utworu audiowizualnego w Rzeczypospolitej
Polskiej może być ustalone ryczałtowo.
Art. 71.
Producent może bez zgody twórców utworu audiowizualnego dokonywać tłumaczeń
na różne wersje językowe.
Art. 72. Twórca utworu zamówionego do utworu audiowizualnego może, po
upływie pięciu lat od przyjęcia zamówionego utworu, zezwolić na
rozpowszechnianie tego utworu w innym utworze audiowizualnym, jeżeli w tym
terminie nie doszło do rozpowszechnienia utworu audiowizualnego z jego
utworem. Strony mogą skrócić ten termin.
Art. 73.
Prawo do nadzoru autorskiego może być wykonywane tylko w stosunku do
ostatecznej wersji utworu audiowizualnego.
Rozdział 7
Przepisy szczególne dotyczące programów komputerowych
Art.
74.
1. Programy komputerowe podlegają ochronie jak utwory literackie, o ile
przepisy niniejszego rozdziału nie stanowią inaczej.
2. Ochrona przyznana programowi komputerowemu obejmuje wszystkie formy jego
wyrażenia. Idee i zasady będące podstawą jakiegokolwiek elementu programu
komputerowego, w tym podstawą łączy, nie podlegają ochronie.
3. Prawa majątkowe do programu komputerowego stworzonego przez pracownika w
wyniku wykonywania obowiązków ze stosunku pracy przysługują pracodawcy, o
ile umowa nie stanowi inaczej.
4. Autorskie prawa majątkowe do programu komputerowego, z zastrzeżeniem
przepisów art. 75 ust. 2 i 3, obejmują prawo do:
1) trwałego lub czasowego zwielokrotnienia programu komputerowego w całości
lub w części jakimikolwiek środkami i w jakiejkolwiek formie; w zakresie, w
którym dla wprowadzania, wyświetlania, stosowania, przekazywania i
przechowywania programu komputerowego niezbędne jest jego zwielokrotnienie,
czynności te wymagają zgody uprawnionego,
2) tłumaczenia, przystosowywania, zmiany układu lub jakichkolwiek innych
zmian w programie komputerowym, z zachowaniem praw osoby, która tych zmian
dokonała,
3) rozpowszechniania, w tym najmu, programu komputerowego lub jego kopii.
Art. 75.
1. Jeżeli umowa nie stanowi inaczej, czynności wymienione w art. 74 ust. 4
pkt 1 i 2 nie wymagają zgody uprawnionego, jeżeli są niezbędne do
korzystania z programu komputerowego zgodnie z jego przeznaczeniem, w tym do
poprawiania błędów przez osobę, która legalnie weszła w jego posiadanie.
2. Nie wymaga zezwolenia uprawnionego:
1) sporządzenie kopii zapasowej, jeżeli jest to niezbędne do korzystania z
programu komputerowego. Jeżeli umowa nie stanowi inaczej, kopia ta nie może
być używana równocześnie z programem komputerowym,
2) obserwowanie, badanie i testowanie funkcjonowania programu komputerowego
w celu poznania jego idei i zasad przez osobę posiadającą prawo korzystania
z egzemplarza programu komputerowego, jeżeli, będąc do tych czynności
upoważniona, dokonuje ona tego w trakcie wprowadzania, wyświetlania,
stosowania, przekazywania lub przechowywania programu komputerowego,
3) zwielokrotnianie kodu lub tłumaczenie jego formy w rozumieniu art. 74
ust. 4 pkt 1 i 2, jeżeli jest to niezbędne do uzyskania informacji
koniecznych do osiągnięcia współdziałania niezależnie stworzonego programu
komputerowego z innymi programami komputerowymi, o ile zostaną spełnione
następujące warunki:
a)czynności te dokonywane są przez licencjobiorcę lub inną osobę uprawnioną
do korzystania z egzemplarza programu komputerowego bądź przez inną osobę
działającą na ich rzecz,
b)informacje niezbędne do osiągnięcia współdziałania nie były uprzednio
łatwo dostępne dla osób, o których mowa pod lit. a),
c)czynności te odnoszą się do tych części oryginalnego programu
komputerowego, które są niezbędne do osiągnięcia współdziałania.
3. Informacje, o których mowa w ust. 2 pkt 3, nie mogą być:
1) wykorzystane do innych celów niż osiągnięcie współdziałania niezależnie
stworzonego programu komputerowego,
2) przekazane innym osobom, chyba że jest to niezbędne do osiągnięcia
współdziałania niezależnie stworzonego programu komputerowego,
3) wykorzystane do rozwijania, wytwarzania lub wprowadzania do obrotu
programu komputerowego o istotnie podobnej formie wyrażenia lub do innych
czynności naruszających prawa autorskie.
Art. 76.
Postanowienia umów sprzeczne z art. 75 ust. 2 i 3 są nieważne.
Art. 77.
Do programów komputerowych nie stosuje się przepisów art. 16 pkt 3-5, art.
20, 23, 27, 28, 30, 49 ust. 2 oraz art. 56, 60 i 62.
Art. 77.1.
Uprawniony może domagać się od użytkownika programu komputerowego
zniszczenia posiadanych przez niego środków technicznych (w tym programów
komputerowych), których jedynym przeznaczeniem jest ułatwianie
niedozwolonego usuwania lub obchodzenia technicznych zabezpieczeń programu.
Rozdział 8
Ochrona autorskich praw osobistych
Art.
78.
1. Twórca, którego autorskie prawa osobiste zostały zagrożone cudzym
działaniem, może żądać zaniechania tego działania. W razie dokonanego
naruszenia może także żądać, aby osoba, która dopuściła się naruszenia,
dopełniła czynności potrzebnych do usunięcia jego skutków, w szczególności
aby złożyła publiczne oświadczenie o odpowiedniej treści i formie. Jeżeli
naruszenie było zawinione, sąd może przyznać twórcy odpowiednią sumę
pieniężną tytułem zadośćuczynienia za doznaną krzywdę albo - na żądanie
twórcy - zobowiązać sprawcę, aby uiścił odpowiednią sumę pieniężną na
wskazany przez twórcę cel społeczny.
2. Jeżeli twórca nie wyraził innej woli, po jego śmierci z powództwem o
ochronę autorskich praw osobistych zmarłego może wystąpić małżonek, a w jego
braku kolejno: zstępni, rodzice, rodzeństwo, zstępni rodzeństwa.
3. Jeżeli twórca nie wyraził innej woli, osoby wymienione w ust. 2 są
uprawnione w tej samej kolejności do wykonywania autorskich praw osobistych
zmarłego twórcy.
4. Jeżeli twórca nie wyraził innej woli, z powództwem, o którym mowa w ust.
2, może również wystąpić stowarzyszenie twórców właściwe ze względu na
rodzaj twórczości lub organizacja zbiorowego zarządzania prawami autorskimi
lub prawami pokrewnymi, która zarządzała prawami autorskimi zmarłego twórcy.
Rozdział 9
Ochrona autorskich praw majątkowych
Art.
79.
1. Twórca może żądać od osoby, która naruszyła jego autorskie prawa
majątkowe, zaniechania naruszenia, wydania uzyskanych korzyści albo
zapłacenia w podwójnej, a w przypadku gdy naruszenie jest zawinione,
potrójnej wysokości stosownego wynagrodzenia z chwili jego dochodzenia;
twórca może również żądać naprawienia wyrządzonej szkody, jeżeli działanie
naruszającego było zawinione.
2. Niezależnie od roszczeń wymienionych w ust. 1, uprawniony może się
domagać, ażeby sprawca naruszenia dokonanego w ramach działalności
gospodarczej podejmowanej w cudzym albo we własnym imieniu, choćby na cudzy
rachunek, uiścił odpowiednią sumę pieniężną z przeznaczeniem na Fundusz, o
którym mowa w art. 111. Suma ta nie może być niższa niż dwukrotna wysokość
uprawdopodobnionych korzyści odniesionych przez sprawcę z dokonanego
naruszenia.
3. Przepis ust. 1 stosuje się w odniesieniu do usuwania lub obchodzenia
zabezpieczeń technicznych przed udostępnianiem, zwielokrotnianiem lub
rozpowszechnianiem utworu, jeżeli działania te mają na celu bezprawne
korzystanie z utworu.
4. Przepisy ust. 1 i 2 stosuje się odpowiednio w przypadku usuwania lub
zmiany bez upoważnienia jakichkolwiek informacji identyfikujących dzieło,
autora, podmiot praw autorskich do dzieła lub informacji o warunkach
eksploatacji dzieła, o ile zostały one dołączone do egzemplarza dzieła lub
są przekazywane w związku z rozpowszechnianiem dzieła, a także zawinionego
rozpowszechniania dzieł z bezprawnie usuniętymi lub zmodyfikowanymi takimi
informacjami.
Art. 80.
1. Sąd właściwy do rozpoznania sprawy o naruszenie autorskich praw
majątkowych miejsca, w którym sprawca prowadzi działalność lub znajduje się
jego majątek, także przed wytoczeniem powództwa rozpoznaje, nie później
jednak niż w ciągu 3 dni od dnia złożenia w sądzie, wniosek mającego w tym
interes prawny:
1) o zabezpieczenie dowodów, bez potrzeby wykazania obawy, że ich
przeprowadzenie stanie się niewykonalne lub zbyt utrudnione,
2) o zobowiązanie naruszającego autorskie prawa majątkowe do udzielenia
informacji i udostępnienia, określonej przez sąd, dokumentacji mającej
znaczenie dla roszczeń, o których mowa w art. 79 ust. 1,
3) o zabezpieczenie roszczenia z tytułu naruszenia autorskich praw
majątkowych, wydając stosowne zarządzenie tymczasowe, po uprawdopodobnieniu,
że niezabezpieczenie roszczenia może pozbawić uprawnionego zaspokojenia,
choćby zarządzenie tymczasowe zmierzało do zaspokojenia roszczenia.
2. Sąd może uzależnić wydanie postanowienia o zabezpieczeniu dowodów lub
roszczeń, o których mowa w ust. 1 pkt 1 i 3, od złożenia stosownej kaucji.
3. Sąd orzeka przepadek, na rzecz Skarbu Państwa, bezprawnie wytworzonych
egzemplarzy utworów.
4. Sąd może orzec przepadek, na rzecz Skarbu Państwa, przedmiotów służących
do bezprawnego wytworzenia egzemplarzy utworów lub przedmiotów, przy których
użyciu dokonano naruszenia.
5. Na wniosek poszkodowanego, na poczet należnego odszkodowania, sąd może
orzec przyznanie poszkodowanemu przedmiotów, o których mowa w ust. 4.
6. Domniemywa się, że przedmioty, o których mowa w ust. 4, należą do
naruszającego prawa autorskie.
7. Zażalenie na postanowienie sądu w sprawach, o których mowa w ust. 1 pkt
1-3, sąd rozpoznaje w ciągu 7 dni.
Rozdział
10
Ochrona wizerunku, adresata korespondencji i tajemnicy źródeł informacji
Art.
81.
1. Rozpowszechnianie wizerunku wymaga zezwolenia osoby na nim
przedstawionej. W braku wyraźnego zastrzeżenia zezwolenie nie jest wymagane,
jeżeli osoba ta otrzymała umówioną zapłatę za pozowanie.
2. Zezwolenia nie wymaga rozpowszechnianie wizerunku:
1) osoby powszechnie znanej, jeżeli wizerunek wykonano w związku z
pełnieniem przez nią funkcji publicznych, w szczególności politycznych,
społecznych, zawodowych,
2) osoby stanowiącej jedynie szczegół całości takiej jak zgromadzenie,
krajobraz, publiczna impreza.
Art. 82.
Jeżeli osoba, do której korespondencja jest skierowana, nie wyraziła innej
woli, rozpowszechnianie korespondencji, w okresie dwudziestu lat od jej
śmierci, wymaga zezwolenia małżonka, a w jego braku kolejno zstępnych,
rodziców lub rodzeństwa.
Art. 83.
Do roszczeń w przypadku rozpowszechniania wizerunku osoby na nim
przedstawionej oraz rozpowszechniania korespondencji bez wymaganego
zezwolenia osoby, do której została skierowana, stosuje się odpowiednio
przepis art. 78 ust. 1; roszczeń tych nie można dochodzić po upływie
dwudziestu lat od śmierci tych osób. Art. 84.
1. Twórca, a wydawca lub producent na żądanie twórcy mają obowiązek
zachowania w tajemnicy źródeł informacji wykorzystanych w utworze oraz
nieujawniania związanych z tym dokumentów.
2. Ujawnienie tajemnicy jest dozwolone za zgodą osoby, która powierzyła
tajemnicę, lub na podstawie postanowienia właściwego sądu.
Rozdział
11
Prawa pokrewne
Oddział 1
Prawa do artystycznych wykonań
Art.
85.
1. Każde artystyczne wykonanie utworu lub dzieła sztuki ludowej pozostaje
pod ochroną niezależnie od jego wartości, przeznaczenia i sposobu wyrażenia.
2. Artystycznymi wykonaniami, w rozumieniu ust. 1, są w szczególności:
działania aktorów, recytatorów, dyrygentów, instrumentalistów, wokalistów,
tancerzy i mimów oraz innych osób w sposób twórczy przyczyniających się do
powstania wykonania.
Art. 86.
1. Artyście wykonawcy przysługuje, w granicach określonych przepisami
ustawy, wyłączne prawo do:
1) ochrony dóbr osobistych dotyczących artystycznego wykonania,
2) korzystania z artystycznego wykonania i rozporządzania nim na
poszczególnych polach eksploatacji,
3) wynagrodzenia za korzystanie z artystycznego wykonania.
2. Wyłączne prawo korzystania i rozporządzania, o którym mowa w ust. 1 pkt
2, obejmuje prawo do:
1) utrwalania,
2) zwielokrotniania określoną techniką,
3) wprowadzenia do obrotu,
4) publicznego odtwarzania, chyba że jest ono dokonywane za pomocą
wprowadzonego do obrotu egzemplarza,
5) najmu,
6) dzierżawy,
7) nadawania, chyba że jest ono dokonywane za pomocą wprowadzonego do obrotu
egzemplarza.
3. W przypadku nadawania lub publicznego odtwarzania wykonania za pomocą
wprowadzonego do obrotu egzemplarza, artyście wykonawcy przysługuje prawo do
stosownego wynagrodzenia.
Art. 87.
Jeżeli umowa nie stanowi inaczej, zawarcie przez artystę wykonawcę z
producentem utworu audiowizualnego umowy o współudział w realizacji utworu
audiowizualnego przenosi na producenta prawa do rozporządzania i korzystania
z wykonania, w ramach tego utworu audiowizualnego, na wszystkich znanych w
chwili zawarcia umowy polach eksploatacji.
Art. 88.
Prawo artysty wykonawcy nie narusza prawa autorskiego do wykonywanego
utworu.
Art. 89.
Prawo, o którym mowa w art. 86 ust. 1 pkt 2 i 3, wygasa z upływem
pięćdziesięciu lat następujących po roku, w którym artystyczne wykonanie
ustalono. Jeżeli jednak w tym czasie nastąpiła publikacja utrwalenia tego
wykonania lub jego publiczne odtworzenie, okres ochrony liczy się od tych
zdarzeń, a gdy miały miejsce obydwa - od tego z nich, które miało miejsce
wcześniej.
Art. 90.
Przepisy ustawy stosuje się do artystycznych wykonań, które:
1) dokonane zostały przez obywatela polskiego albo osobę zamieszkałą na
terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub
2) zostały ustalone po raz pierwszy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,
lub
3) zostały opublikowane po raz pierwszy na terytorium Rzeczypospolitej
Polskiej, lub
4) są chronione na podstawie umów międzynarodowych.
Art. 91.
Domniemywa się, że kierownik zespołu jest umocowany do reprezentowania praw
do zespołowego artystycznego wykonania. Domniemanie to stosuje się
odpowiednio do części artystycznego wykonania mających samodzielne
znaczenie.
Art. 92.
Do artystycznych wykonań stosuje się odpowiednio przepisy art. 8-10, 12, 18,
21, 41-45, 47-49, 52-55, 57-59, 62-68, 71 i 78. Art. 93. Do prawa do
artystycznego wykonania stosuje się odpowiednio przepis art. 33 pkt 10
Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego.
Oddział 2
Prawa do fonogramów i wideogramów
Art.
94.
1. Producentem fonogramu lub wideogramu jest ten, pod czyim nazwiskiem lub
firmą (nazwą) fonogram lub wideogram został po raz pierwszy sporządzony.
2. Bez uszczerbku dla praw twórców lub artystów wykonawców, producentowi
fonogramu lub wideogramu przysługuje wyłączne prawo do rozporządzania i
korzystania z fonogramu lub wideogramu w zakresie:
1) zwielokrotniania określoną techniką,
2) wprowadzenia do obrotu,
3) najmu,
4) dzierżawy.
3. W przypadku nadawania lub publicznego odtwarzania wprowadzonego do obrotu
fonogramu lub wideogramu, producentowi przysługuje prawo do stosownego
wynagrodzenia.
Art. 95.
Prawo, o którym mowa w art. 94 ust. 2 i 3, gaśnie z upływem pięćdziesięciu
lat następujących po roku, w którym fonogram lub wideogram został
sporządzony.
Art. 96.
Przepisy ustawy stosuje się do fonogramów i wideogramów:
1) których producent ma na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej miejsce
zamieszkania lub siedzibę, lub
2) których ochrona wynika z umów międzynarodowych.
Oddział 3
Prawa do nadań
Art.
97.
Bez uszczerbku dla praw twórców i artystów wykonawców, organizacji radiowej
lub telewizyjnej przysługuje wyłączne prawo do rozporządzania i korzystania
ze swoich programów w zakresie: 1) utrwalania, 2) zwielokrotniania określoną
techniką, 3) nadawania, w tym także przez inną organizację radiową lub
telewizyjną.
Art. 98.
Prawo, o którym mowa w art. 97, gaśnie z upływem pięćdziesięciu lat
następujących po roku pierwszego nadania programu.
Art. 99.
Przepisy ustawy stosuje się do programów:
1) organizacji radiowej i telewizyjnej, która ma siedzibę na terytorium
Rzeczypospolitej Polskiej, lub
2)których ochrona wynika z umów międzynarodowych.
Oddział
31
Prawa do pierwszych wydań oraz wydań naukowych i krytycznych
Art. 99
1. Wydawcy, który jako pierwszy w sposób zgodny z prawem opublikował lub w
inny sposób rozpowszechnił utwór, którego czas ochrony już wygasł, a jego
egzemplarze nie były jeszcze publicznie udostępniane, przysługuje wyłączne
prawo do rozporządzania tym utworem i korzystania z niego na wszystkich
polach eksploatacji przez okres dwudziestu pięciu lat od daty publikacji.
2. Temu, kto po upływie czasu ochrony prawa autorskiego do utworu
przygotował jego wydanie krytyczne lub naukowe, nie będące utworem,
przysługuje wyłączne prawo do rozporządzania takim wydaniem i korzystania z
niego w zakresie, o którym mowa w art. 50 pkt 1-3 oraz 8 i 9, przez okres
trzydziestu lat od daty publikacji.
3. Przepisy art. 99.1 i art. 99.2 stosuje się odpowiednio do utworów i
tekstów, które ze względu na czas ich powstania lub charakter nigdy nie były
objęte ochroną prawa autorskiego.
4. Przy wyznaczaniu czasu ochrony, o którym mowa w art. 99.1 i w art. 99.2,
stosuje się odpowiednio przepisy art. 37 i art. 39.
Oddział 4
Postanowienia wspólne dotyczące praw pokrewnych
Art.
100.
Wykonywanie praw do artystycznych wykonań, fonogramów, wideogramów, nadań
programów, a także pierwszych wydań oraz wydań naukowych i krytycznych,
podlega odpowiednio ograniczeniom wynikającym z przepisów art. 23-35.
Art. 101.
Do artystycznych wykonań, fonogramów, wideogramów, nadań programów,
pierwszych wydań oraz wydań naukowych i krytycznych stosuje się odpowiednio
przepisy art. 1 ust. 3 i 4, art. 6, art. 22, art. 39, art. 51, art. 79 ust.
1 i 3 oraz art. 80.
Art. 102.
1. Na każdym egzemplarzu fonogramu lub wideogramu umieszcza się, poza
oznaczeniami dotyczącymi autorstwa i artystycznego wykonawstwa, tytułami
utworów oraz datą sporządzenia, nazwisko lub firmę (nazwę) producenta oraz,
w wypadku utrwalenia nadania, nazwę organizacji radiowej lub telewizyjnej.
2. Domniemywa się, że egzemplarze nie spełniające wymogów określonych w ust.
1 zostały sporządzone bezprawnie.
Art. 103.
Spory dotyczące praw pokrewnych należą do właściwości sądów okręgowych.
Rozdział
12
Organizacje zbiorowego zarządzania prawami autorskimi lub prawami pokrewnymi
Art.
104.
1. Organizacjami zbiorowego zarządzania prawami autorskimi lub prawami
pokrewnymi, zwanymi dalej "organizacjami zbiorowego zarządzania", w
rozumieniu ustawy, są stowarzyszenia zrzeszające twórców, artystów
wykonawców, producentów lub organizacje radiowe i telewizyjne, których
statutowym zadaniem jest zbiorowe zarządzanie i ochrona powierzonych im praw
autorskich lub praw pokrewnych oraz wykonywanie uprawnień wynikających z
ustawy.
2. Do organizacji, o których mowa w ust. 1, stosuje się przepisy prawa o
stowarzyszeniach, z tym że:
1) członkiem organizacji może być również osoba prawna,
2) podjęcie przez organizacje działalności określonej w ustawie wymaga
zezwolenia Ministra Kultury i Sztuki,
3) nadzór nad organizacjami sprawuje Minister Kultury i Sztuki.
3. Minister Kultury i Sztuki udziela zezwolenia, o którym mowa w ust. 2 pkt
2, organizacjom dającym rękojmię należytego zarządzania powierzonymi
prawami.
4. W przypadku stwierdzenia naruszenia zakresu udzielonego zezwolenia,
Minister Kultury i Sztuki wzywa organizację do usunięcia naruszenia w
wyznaczonym terminie z zagrożeniem cofnięcia zezwolenia.
5. Zezwolenie, o którym mowa w ust. 2 pkt 2, może być cofnięte, jeżeli
organizacja:
1) nie wykonuje należycie obowiązków w zakresie zarządzania powierzonymi jej
prawami autorskimi lub pokrewnymi oraz ich ochrony,
2) narusza przepisy prawa w zakresie udzielonego zezwolenia.
6. Decyzja Ministra Kultury i Sztuki o udzieleniu lub o cofnięciu zezwolenia
na podjęcie wykonywania przez organizacje zbiorowego zarządzania uprawnień
określonych w ust. 1 podlega ogłoszeniu w Dzienniku Urzędowym
Rzeczypospolitej Polskiej "Monitor Polski".
Art. 105.
1. Domniemywa się, że organizacja zbiorowego zarządzania jest uprawniona do
zarządzania i ochrony w odniesieniu do pól eksploatacji objętych zbiorowym
zarządzaniem oraz że ma legitymację procesową w tym zakresie. Na domniemanie
to nie można się powołać, gdy do tego samego utworu lub artystycznego
wykonania rości sobie tytuł więcej niż jedna organizacja zbiorowego
zarządzania.
2. W zakresie swojej działalności organizacja zbiorowego zarządzania może
się domagać udzielenia informacji oraz udostępnienia dokumentów niezbędnych
do określenia wysokości dochodzonych przez nią wynagrodzeń i opłat.
Art. 106.
1. Organizacja zbiorowego zarządzania jest obowiązana do jednakowego
traktowania praw swoich członków oraz innych podmiotów przez siebie
reprezentowanych w zakresie zarządzania tymi prawami lub dochodzenia ich
ochrony.
2. Organizacja zbiorowego zarządzania nie może, bez ważnych powodów, odmówić
zgody na korzystanie z utworów lub artystycznych wykonań w granicach
wykonywanego przez siebie zarządu.
3. Organizacja zbiorowego zarządzania nie może, bez ważnych powodów, odmówić
podjęcia zarządzania prawem autorskim lub prawem pokrewnym. Zarządzanie to
wykonuje zgodnie ze swoim statutem.
Art. 107.
Jeżeli na danym polu eksploatacji działa więcej niż jedna organizacja
zbiorowego zarządzania, organizacją właściwą w rozumieniu ustawy jest
organizacja, do której należy twórca lub artysta wykonawca, a gdy twórca lub
artysta wykonawca nie należy do żadnej organizacji albo nie ujawnił swojego
autorstwa - organizacja wskazana przez Komisję Prawa Autorskiego, o której
mowa w art. 108 ust. 1.
Art. 108.
1. Minister Kultury i Sztuki powołuje Komisję Prawa Autorskiego, zwaną dalej
"Komisją", składającą się z czterdziestu arbitrów powoływanych w
odpowiedniej proporcji spośród kandydatów, o których mowa w ust. 2.
2. Kandydatów na członków Komisji przedstawiają organizacje zbiorowego
zarządzania, stowarzyszenia twórców, artystów wykonawców, producentów,
organizacje zrzeszające podmioty zajmujące się zawodowo korzystaniem z
utworów oraz organizacje radiowe i telewizyjne, w terminie wyznaczonym przez
Ministra Kultury i Sztuki. Informację o terminie ogłasza się w drukowanych
dziennikach prasowych.
3. Komisja w składzie sześciu arbitrów oraz przewodniczącego jako
superarbitra, wyznaczonych przez Ministra Kultury i Sztuki z grona arbitrów,
zatwierdza lub odmawia zatwierdzenia przedstawionych przez organizacje
zbiorowego zarządzania tabel wynagrodzeń za korzystanie z utworów lub
artystycznych wykonań objętych zbiorowym zarządzaniem, a także wskazuje
organizację właściwą w rozumieniu art. 107.
4. Do postępowania przed Komisją w sprawach, o których mowa w ust. 3,
stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Od
orzeczeń Komisji wydanych w tym trybie służy odwołanie do Ministra Kultury i
Sztuki.
5. Komisja w składzie trzyosobowym wyznaczonym z grona arbitrów po jednym
przez każdą ze stron oraz superarbitra wybranego przez tak wyznaczonych
arbitrów rozstrzyga spory dotyczące stosowania tabel, o których mowa w ust.
3. Jeżeli jedna ze stron nie wyznaczy arbitra albo arbitrzy nie wyznaczą
superarbitra, zostaną oni wyznaczeni przez Ministra Kultury i Sztuki.
6. Do postępowania przed Komisją w sprawach, o których mowa w ust. 5,
stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania cywilnego o
postępowaniu przed sądem polubownym.
7. Strona niezadowolona z rozstrzygnięcia Komisji, o którym mowa w ust. 5,
może w terminie 14 dni od dnia doręczenia rozstrzygnięcia wnieść powództwo
do właściwego sądu wojewódzkiego.
8. Arbitrom za udział w posiedzeniach Komisji przysługuje wynagrodzenie.
9. Minister Kultury i Sztuki określa, w drodze rozporządzenia, szczegółowe
zasady i tryb działania Komisji, wysokość wynagrodzenia, o którym mowa w
ust. 8, wysokość opłat za postępowanie przed Komisją oraz zasady ich
wnoszenia.
Art. 109.
Postanowienia umowne mniej korzystne dla twórców, niż wynikałoby to z tabel,
o których mowa w art. 108 ust. 3, są nieważne, a ich miejsce zajmują
odpowiednie postanowienia tych tabel.
Art. 110.
Wysokość wynagrodzeń dochodzonych w zakresie zbiorowego zarządzania przez
organizacje zbiorowego zarządzania powinna uwzględniać wysokość wpływów
osiąganych z korzystania z utworów i artystycznych wykonań, a także
charakter i zakres korzystania z tych utworów i wykonań artystycznych.
Rozdział
13
Fundusz Promocji Twórczości
Art.
111.
1. Tworzy się Fundusz Promocji Twórczości, zwany dalej "Funduszem".
2. Funduszem dysponuje Minister Kultury i Sztuki.
3. Fundusz jest państwowym funduszem celowym w rozumieniu przepisów prawa
budżetowego.
Art. 112. Przychodami Funduszu są:
1) wpływy określone w art. 40,
2) wpływy określone w art. 79 ust. 2,
3) dobrowolne wpłaty, zapisy i darowizny,
4) inne wpływy.
Art. 113.
Środki Funduszu przeznacza się na:
1) stypendia i pomoc socjalną dla twórców utworów oraz dla twórców opracowań
utworów,
2) pokrycie w całości lub w części kosztów wydań utworów o szczególnym
znaczeniu dla kultury i nauki oraz wydań dla niewidomych.
Art. 114.
Minister Kultury i Sztuki, po zasięgnięciu opinii właściwych stowarzyszeń
twórców, określa, w drodze rozporządzenia, szczegółowe zasady dokonywania
wypłat z Funduszu oraz zasady przyznawania stypendiów i pomocy socjalnej, o
których mowa w art. 113 pkt 1.
Rozdział
14
Odpowiedzialność karna
Art.
115.
1. Kto przywłaszcza sobie autorstwo albo wprowadza w błąd co do autorstwa
całości lub części cudzego utworu albo artystycznego wykonania, podlega
grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 3.
2. Tej samej karze podlega, kto rozpowszechnia bez podania nazwiska lub
pseudonimu twórcy cudzy utwór w wersji oryginalnej albo w postaci
opracowania, artystyczne wykonanie albo publicznie zniekształca taki utwór,
artystyczne wykonanie, fonogram, wideogram lub nadanie.
3. Kto w celu osiągnięcia korzyści majątkowej w inny sposób niż określony w
ust. 1 lub 2 narusza cudze prawa autorskie lub prawa pokrewne określone w
art. 16, art. 17, art. 18, art. 19 ust. 1 lub 2, art. 20 ust. 1 i 2, art. 40
ust. 1 lub 2, art. 86, art. 94 ust. 2 i art. 97, podlega grzywnie, karze
ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do roku.
Art. 116.
1. Kto bez uprawnienia albo wbrew jego warunkom rozpowszechnia cudzy utwór w
wersji oryginalnej albo w postaci opracowania, artystyczne wykonanie,
fonogram, wideogram lub nadanie, podlega grzywnie, karze ograniczenia
wolności albo pozbawienia wolności do lat 2.
2. Jeżeli sprawca dopuszcza się czynu określonego w ust. 1 w celu
osiągnięcia korzyści majątkowej, podlega karze pozbawienia wolności do lat
3.
3. Jeżeli sprawca uczynił sobie z popełniania przestępstwa określonego w
ust. 1 stałe źródło dochodu albo działalność przestępną, określoną w ust. 1,
organizuje lub nią kieruje, podlega karze pozbawienia wolności od 6 miesięcy
do lat 5.
4. Jeżeli sprawca czynu określonego w ust. 1 działa nieumyślnie, podlega
grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do roku.
Art. 117.
1. Kto bez uprawnienia albo wbrew jego warunkom w celu rozpowszechnienia
utrwala lub zwielokrotnia cudzy utwór w wersji oryginalnej lub w postaci
opracowania, artystyczne wykonanie, fonogram, wideogram lub nadanie, podlega
grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 2.
2. Jeżeli sprawca uczynił sobie z popełniania przestępstwa określonego w
ust. 1 stałe źródło dochodu albo działalność przestępną, określoną w ust. 1,
organizuje lub nią kieruje, podlega karze pozbawienia wolności do lat 3.
Art. 118.
1. Kto w celu osiągnięcia korzyści majątkowej przedmiot będący nośnikiem
utworu, artystycznego wykonania, fonogramu, wideogramu rozpowszechnianego
lub zwielokrotnionego bez uprawnienia albo wbrew jego warunkom nabywa lub
pomaga w jego zbyciu albo przedmiot ten przyjmuje lub pomaga w jego ukryciu,
podlega karze pozbawienia wolności od 3 miesięcy do lat 5.
2. Jeżeli sprawca uczynił sobie z popełniania przestępstwa określonego w
ust. 1 stałe źródło dochodu albo działalność przestępną, określoną w ust. 1,
organizuje lub nią kieruje, podlega karze pozbawienia wolności od roku do
lat 5.
3. Jeżeli na podstawie towarzyszących okoliczności sprawca przestępstwa
określonego w ust. 1 lub 2 powinien i może przypuszczać, że przedmiot został
uzyskany za pomocą czynu zabronionego, podlega grzywnie, karze ograniczenia
wolności albo pozbawienia wolności do lat 2.
Art. 118.1.
1. Kto wytwarza przedmioty przeznaczone do niedozwolonego usuwania lub
obchodzenia technicznych zabezpieczeń przed odtwarzaniem, przegrywaniem lub
zwielokrotnianiem utworu bądź też służące do nielegalnego odbioru nadawanych
programów, przeznaczonych dla zamkniętego grona odbiorców, uzyskujących do
nich dostęp po zapłaceniu wynagrodzenia usługodawcy, albo dokonuje obrotu
takimi przedmiotami, podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo
pozbawienia wolności do lat 3.
2. Kto posiada, przechowuje lub wykorzystuje przedmioty, o których mowa w
ust. 1, podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia
wolności do roku.
Art. 119.
Kto uniemożliwia lub utrudnia wykonywanie prawa do kontroli korzystania z
utworu, artystycznego wykonania, fonogramu lub wideogramu albo odmawia
udzielenia informacji przewidzianych w art. 47, podlega grzywnie, karze
ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do roku.
Art. 120.
(skreślony).
Art. 121.
1. W wypadku skazania za czyn określony w art. 115, 116, 117, 118 lub 1181,
sąd orzeka przepadek przedmiotów pochodzących z przestępstwa, chociażby nie
były własnością sprawcy.
2. W wypadku skazania za czyn określony w art. 115, 116, 117 lub 118, sąd
może orzec przepadek przedmiotów służących do popełnienia przestępstwa,
chociażby nie były własnością sprawcy.
Art. 122.
Ściganie przestępstw określonych w art. 115, art. 116 ust. 1, 2 i 4, art.
117 ust. 1, art. 118 ust. 1, art. 1181 oraz art. 119 następuje na wniosek
pokrzywdzonego.
1. W sprawach o przestępstwa określone w art. 115-119 pokrzywdzonym jest
również właściwa organizacja zbiorowego zarządzania prawami autorskimi lub
prawami pokrewnymi.
Art. 123.
Minister Sprawiedliwości, w drodze rozporządzenia, może wyznaczyć sądy
rejonowe właściwe do rozpoznawania spraw o przestępstwa, o których mowa w
art. 115-119 - na obszarze właściwości danego sądu okręgowego.
Rozdział
15
Przepisy przejściowe i końcowe
Art.
124. 1. Przepisy ustawy stosuje się do utworów:
1) ustalonych po raz pierwszy po jej wejściu w życie,
2) do których prawa autorskie według przepisów dotychczasowych nie wygasły,
3) do których prawa autorskie według przepisów dotychczasowych wygasły, a
które według niniejszej ustawy korzystają nadal z ochrony, z wyłączeniem
okresu między wygaśnięciem ochrony według ustawy dotychczasowej i wejściem w
życie niniejszej ustawy. Ustawa nie narusza własności egzemplarzy utworów
rozpowszechnionych przed dniem jej wejścia w życie.
2. Przepis ust. 1 pkt 3 stosuje się do utworów obywateli obcych stale
zamieszkałych za granicą, pod warunkiem wzajemności.
3. (skreślony).
4. Postanowienia umów, zawartych przed dniem wejścia w życie ustawy,
sprzeczne z przepisami art. 75 ust. 2 i 3 są nieważne.
Art. 125.
1. Przepisy ustawy stosuje się do artystycznych wykonań:
1) ustalonych po raz pierwszy po jej wejściu w życie,
2) w zakresie korzystania z nich po jej wejściu w życie, jeżeli według
przepisów niniejszej ustawy korzystają nadal z ochrony.
2. Ustawa nie narusza własności egzemplarzy, na których utrwalono
artystyczne wykonanie przed dniem jej wejścia w życie.
Art. 126. 1. Przepisy ustawy stosuje się do:
1) fonogramów i wideogramów, które zostały sporządzone po jej wejściu w
życie,
2) programów radiowych i telewizyjnych, które zostały nadane po jej wejściu
w życie,
3) fonogramów i wideogramów oraz programów radiowych i telewizyjnych, które
według niniejszej ustawy korzystają nadal z ochrony.
2. Zasady, o której mowa w ust. 1 pkt 3, nie stosuje się do korzystania
przez szkoły w celach dydaktycznych ze sporządzonych przed dniem wejścia w
życie ustawy nadań, fonogramów i wideogramów nie będących filmami
fabularnymi oraz spektaklami teatralnymi, a także do korzystania z
utrwalonych na fonogramach i wideogramach artystycznych wykonań.
Art. 127.
1. Jeżeli rozpoczęte przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy
korzystanie z utworu, artystycznego wykonania, fonogramu, wideogramu lub
programu radiowego albo telewizyjnego było według przepisów dotychczasowych
dozwolone, natomiast po tej dacie wymaga zezwolenia, to może być ono
dokończone, pod warunkiem że uprawniony otrzymał stosowne wynagrodzenie.
2. Z zastrzeżeniem ust. 3, dokonane przed dniem wejścia w życie niniejszej
ustawy czynności prawne odnoszące się do prawa autorskiego są skuteczne i
podlegają ocenie według przepisów prawa dotychczasowego; odnosi się to
również do zdarzeń innych niż czynności prawne.
3. Ustawę stosuje się do umów długoterminowych, które zawarte zostały przed
dniem jej wejścia w życie, w odniesieniu do okresu następującego po tej
dacie oraz do zobowiązań, które powstały przed dniem wejścia w życie ustawy,
w odniesieniu do skutków prawnych zdarzeń następujących po tej dacie, nie
związanych z istotą zobowiązania.
4. Umowy zawarte przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy nie obejmują
praw pokrewnych, chyba że strony postanowiły inaczej.
Art. 127.1.
Prezes Rady Ministrów, na wniosek ministra właściwego do spraw kultury i
ochrony dziedzictwa narodowego, w drodze zarządzenia, utworzy zespół do
spraw przeciwdziałania naruszeniom prawa autorskiego i praw pokrewnych oraz
określi jego skład, zadania i tryb działania.
Art. 128.
Traci moc ustawa z dnia 10 lipca 1952 r. o prawie autorskim (Dz. U. Nr 34,
poz. 234, z 1975 r. Nr 34, poz. 184 i z 1989 r. Nr 35, poz. 192). Art. 129.
Ustawa wchodzi w życie po upływie 3 miesięcy od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem
przepisu art. 124 ust. 3, który wchodzi w życie z dniem ogłoszenia. |