Najgłośniejsza zmiana miejsc ostatniego sezonu. Z reportera zmienił się w prowadzącego Fakty w TVN, a widzowie okrzyknęli go godnym następcą Tomasza Lisa. Informacje, które czyta, czasem go zaskakują. Ale w życiu Grzegorz Kajdanowicz nie lubi niespodzianek. Zaplanował i karierę, i małżeństwo. Ostatnio zgodnie z planem na świat przyszedł jego drugi syn Karol. Poznajcie prywatną twarz gwiazdy Faktów.

Gdzie Grzegorz Kajdanowicz zasypia - jeśli w ogóle śpi? Dlaczego funkcji autora dziennika informacyjnego w TVN nie uważa za następny szczebel kariery dziennikarskiej? I jak, pracując po kilkanaście godzin dziennie, znalazł czas na założenie rodziny? Tego wszystkiego (i więcej) dowiedzieliśmy się specjalnie dla was.

OJCIEC

GALA: Potrafi pan przewinąć dziecko?

GRZEGORZ KAJDANOWICZ: A wyglądam na kogoś, kto nie umie? Daję radę nawet w nocy z zamkniętymi oczami.

GALA: Przecież ciągle siedzi pan w pracy, a zapracowani mężczyźni wolą oddać dom w ręce żony.

G.K.: Czasem wydaje mi się, że też bym wolał. Karolina jest na urlopie macierzyńskim, ale to nie znaczy, że pieluchy to jej życie. Nie ma takiego podziału, że ona zajmuje się dziećmi, a ja pracą i nic mnie nie obchodzi. Próbuję ją odciążyć, jak mogę. Moje dwa wolne dni w tygodniu spędzam przy dzieciach. Wstaję do Karolka w nocy, przewijam. Przez kilka pierwszych tygodni jego życia to ja go kąpałem. Żona bała się. Był taki malutki i delikatny. Ostatnio to się zmieniło. Jak wracam z pracy o 20, jest już po kąpieli. Wolę nie pytać, skąd ta zmiana, bo całkiem mi z nią dobrze.

GALA: To kiedy się pan wysypia?

G.K.: Nie wysypiam się. Nie przespałem całej nocy od dwóch miesięcy, od czasu, gdy urodził się mały. Szczerze mówiąc, jestem zmęczony dramatycznie. Zasypiam czasami w pracy. Mamy taką skórzaną, wygodną kanapkę. Zabraliśmy ją z chłopakami ze starego budynku TVN.

GALA: Nie bał się pan, że dzieci to jednak wielka odpowiedzialność?

G.K.: W pewnym momencie poczułem, że jestem na tyle dojrzały, żeby mieć dziecko. Nigdy nie zastanawiałem się, czy sobie z tym poradzę. Może dlatego, że zawsze byłem zdany na siebie. Rodzice wspierali mnie, służąc radami, ale sam musiałem sobie załatwić pracę. Kiedy na trzecim roku studiów szukałem sobie miejsca na odbycie praktyki dziennikarskiej, zadzwoniłem do telewizji z budki telefonicznej. Szef Teleexpressu powiedział, że mogę przychodzić dwa razy w tygodniu, a ja przychodziłem codziennie, także w weekendy. Po pół roku zacząłem pracować na cały etat. W życiu nie ma się czego bać. Trzeba liczyć na siebie. To jest najlepsza strategia. Trzeba być twardym i konsekwentnym. Chciałbym, żeby moje dzieci też polegały tylko na sobie.

GALA: Kajetan cieszy się, że ma brata?

G.K.: Bardzo. Straszeni przez znajomych obawialiśmy się jego reakcji. Ktoś nam opowiadał o dziecku, które widząc w niemowlaku konkurenta, wyrzuciło go z wózka, ktoś inny twierdził, że trzeba uważać, bo dziecko może uderzyć młodszego brata. Na szczęście Kajetan dobrze przyjął Karolka. Całuje go, głaszcze. Czasem tylko nie potrafi się uspokoić i głośno coś mówi, kiedy mały śpi. Trudno się dziwić, ma trzy lata.

GALA: Kto wymyślił dzieciom imiona?

G.K.: Kajetana wymyśliła żona. Imię wydało mi się dziwaczne, nie miałem jednak dobrej kontrpropozycji, więc musiałem ustąpić. Przy drugim synku Karolina też próbowała przeforsować swoją opcję. Chciała, by mały nazywał się Ignacy. Nie dałem się przekonać. Tym razem do mnie należało ostatnie słowo. Imię Karol jest krótkie, czytelne, ekspresyjne i nieszczególnie wymyślne. Żona się zgodziła, ale nie zgodził się Kajetan.

GALA: Więc jak się zwraca do brata?

G.K.: Zrobiliśmy błąd, bo zapytaliśmy go, jakie imię chciałby dać bratu. "Bolek", powiedział. Ubawiliśmy się po pachy i powiedzieliśmy, że o Bolku nie ma mowy, że mały będzie miał na imię Karolek. Ale Kajetan naszej wersji nie zaakceptował. Konsekwentnie mówi do Karolka: "Bolek", i nam też każe tak mówić. Kajetan ma bardzo silny charakter. Na każdy temat ma własne zdanie i zawsze stara się postawić na swoim. Jest stanowczy i niebywale konsekwentny, co sprawia duże kłopoty w wychowaniu. Ostatnio jest na etapie rzucania się na podłogę. Przy ludziach, w windzie, na chodniku, w sklepie. Dramat. Mam nadzieję, że "Bolek" szybko stanie się tylko rodzinną anegdotą z przeszłości.

GALA: Co będzie, jak Karol też okaże się uparty?

G.K.: Będzie problem. Bo jak się dogadają? O nas i o dziadkach nie wspomnę. Na razie tylko wyglądają tak samo. Kiedy kładziemy zdjęcia Kajetana z czasów, gdy był noworodkiem, obok zdjęcia Karolka, trudno stwierdzić, który jest który. Takie same włosy, taka sama twarz, uśmiech, miny. I miejsce to samo, bo obu rodziliśmy w Szpitalu św. Zofii.

GALA: Rodziliśmy? Udało się panu urwać z pracy?

G.K.: Nasze dzieci rodziły się przez cesarskie cięcie, więc wszystko mogliśmy zaplanować. Poniedziałki i wtorki mam wolne, termin porodu wyznaczyliśmy na wtorek. Jeszcze w sobotę i w niedzielę prowadziłem Fakty, a już w poniedziałek po południu zawiozłem żonę do szpitala i we wtorek o 9 rano urodził się mały. Wziąłem dwutygodniowy urlop, żeby zająć się Karoliną i chłopakami. W szpitalu wynajęliśmy salę z dwoma łóżkami, tak że mogłem być z nią przez cały czas. Kajetanem w tym czasie zajmowała się babcia i opiekunka. Przyjeżdżałem do niego codziennie na dwie godzinki, żeby wiedział, że jestem, żeby nie poczuł się odsunięty.

PASJONAT

GALA: Jak się pan czuje przy biurku po Tomaszu Lisie?

G.K.: W nowym studiu Faktów Tomek nigdy nie siedział. W starym stół prezenterski to rzeczywiście było jego miejsce. Tomek prowadził stamtąd grubo ponad 1000 wydań Faktów. W studiu jest spokój, klimatyzacja. Latem przyjemny chłód, zimą ciepło. Lubię przygotowywać i prowadzić Fakty, ale nie zrezygnuję z pracy reportera. To mój żywioł. Zaczynałem w telewizji jako reporter i reporterem byłem ponad 10 lat. Niezapomniane doświadczenia - zwłaszcza z wyjazdów. Tuż przed końcem negocjacji z Unią bardzo dużo jeździliśmy po Europie. Trzydziestokilogramowy laptop do montażu ciągany po wielkich lotniskach i hotelach śnił mi się po nocach. Kiedyś samolot z Dublina spóźnił się do Londynu. Mieliśmy 5 minut na przesiadkę do samolotu do Warszawy. Z całym sprzętem we dwóch przebiegliśmy całe Heathrow - duża rzecz. Polecam. Samolot na nas czekał, wzywali nas przez megafony - ależ się ludzie na nas gapili.

GALA: Pchał się pan do prowadzenia Faktów?

G.K.: Ja w ogóle raczej się nie pcham. Przyszedł do mnie szef, złożył mi taką propozycję, a ja zgodziłem się z zastrzeżeniami, że chcę pozostać reporterem. Nie uważam pracy autora dziennika informacyjnego za trudniejszą i ważniejszą. Odpowiedzialność jest tylko nieco inna. Kiedy wyjeżdżasz na drugi koniec świata i musisz przygotować informację, wszystko jest na twojej głowie. Musisz ten materiał zaplanować, zrobić, jakoś go zmontować i jakoś wysłać, a warunki nie zawsze ci sprzyjają - bo sprzęt to tylko sprzęt, nie jest więc niezawodny. Studio w Warszawie to cieplarnia. Wracasz ze zdjęć do cichego pokoju z komputerem i montażystą. Ryzyko, że coś się nie uda, że się nie zdąży, jest niewielkie.

GALA: Ile godzin spędza pan teraz w studiu?

G.K.: Jedenaście, dwanaście. Jak zwykle. Ale jestem przyzwyczajony. Kiedyś pracowałem więcej. Przez pierwsze cztery lata pracy, jeszcze w TVP, moje wolne dni w roku można było policzyć na palcach jednej ręki. Trzy sylwestry z rzędu spędziłem w pracy. Siedem lat temu, na samym początku Faktów, broniłem - pracę magisterską. Dostałem jeden wolny dzień na obronę. Obroniłem się w godzinę, przyszedłem z szampanami do pracy i około 11 już pracowałem.

GALA: Jest pan pracoholikiem?

G.K.: Nie, skończyłem z tym. Ale praca to moja pasja. Moja stacja bez przerwy stawia nowe wyzwania, dostarcza wciąż nowych wrażeń, daje wielkie pole do rozwoju. Uwielbiam to. Ale gdybym miał bardzo dużo pieniędzy, dałbym sobie radę bez telewizji. Chyba... (śmiech)

GALA: Więc jak w tym pędzie znalazł pan czas na założenie rodziny?

G.K.: Długo wydawało mi się, że to się może nie udać. Ale jakoś się udało i nie jestem wyjątkiem. Koledzy z pracy też mają dzieci.

GALA: Żona nigdy nie narzekała, że praca zajmuje panu zbyt dużo czasu?

G.K.: Kiedy się poznaliśmy, oboje pracowaliśmy w telewizji. Karolina wie, że tak musi być. Choć kiedyś mniej było sporów o moją wieczną nieobecność, dyskusji o tym, że normalni ludzie nie pracują w weekendy, tylko mają je dla rodziny.

GALA: Poznaliście się w pracy?

G.K.: Karolina pracowała na Woronicza, a ja na placu Powstańców. Poznaliśmy się na rejsie do Szwecji. Był kiedyś taki cykl rejsów integracyjnych dla dziennikarzy. Popłynęliśmy na jeden z nich. Poznałem Karolinę już w pociągu do Gdyni, bo siedziała ze mną w przedziale.

GALA: Oświadczył się pan już na tym rejsie?

G.K.: To żart? Po rejsie zaczęliśmy się spotykać. Oświadczyłem się prawie po dwóch latach.

GALA: Pamięta pan te oświadczyny?

G.K.: Był pierścionek zaręczynowy. Karolina sama go wybrała. Były wspólne plany na przyszłość. Mieszkaliśmy już wtedy razem, więc oświadczyny nie zaskoczyły Karoliny. To raczej zadośćuczynienie tradycji niż romantyczny gest. Z romantyzmem u mnie nie najlepiej.

GALA: Dlaczego akurat Karolina?

G.K.: Ma silny charakter, jest niezależna, samodzielna. Od początku nie wygladała na kurę domową czy szarą myszkę. Ma swoje życie zawodowe. Moim właściwie kompletnie się nie interesuje. Nie trzeba jej ciągnąć przez życie za rękę. Nie czeka, aż się jej coś zaproponuje. Nigdy nie zrezygnowałaby z kariery zawodowej. Po urodzeniu Kajetana szybko wróciła do pracy. Teraz też szykuje się do powrotu.

GALA: Ale z taką silną kobietą chyba nie zawsze jest łatwo się dogadać?

G.K.: Rzeczywiście, niemal na każdy temat mamy inne zdanie. I dziwnym trafem nikt nie chce ustąpić. Nigdy nie wierzyłem, że cechy charakteru można zawdzięczać znakom zodiaku. Uwierzyłem, kiedy okazało się, że oboje urodziliśmy się pod znakiem Lwa. Jakoś się utarło, że Lew jest dominujący, że chce rządzić. U nas każdy ciągnie w swoją stronę, każdy chce decydować.

GALA: Które z was wybrało wasze nowe mieszkanie?

G.K.: Wybraliśmy razem. Wcześniej mieliśmy 60-metrowe mieszkanie na Służewie nad Dolinką. Nie było tajemnicą, że po przystąpieniu Polski do Unii ceny wzrosną. Po co kiedyś płacić za coś więcej, jeśli dziś można to kupić za mniej? I tak staliśmy się posiadaczami 125-metrowego mieszkania w nowym budynku z dwoma miejscami garażowymi i ochroną. To nasze trzecie mieszkanie.

GALA: Daleko stąd do Faktów?

G.K.: Dziesięć minut samochodem. Przez chwilę nawet zastanawialiśmy się nad domem pod Warszawą, ale wtedy dojazdy przedłużałyby mój czas poza domem. Zamiast wychodzić na 12, wychodziłbym na 14 godzin. Urządziliśmy więc wszystko tak, żeby było jak najwygodniej. Mieszkanie jest blisko pracy, metra, apteki, sklepu nocnego. Mogę robić zakupy, kiedy dzieci już śpią.

SZCZĘŚCIARZ

GALA: Zawsze pan tak wszystko planuje?

G.K.: Niewiele zostawiam przypadkowi, choć nie mam długofalowego planu na życie.

GALA: I zawsze dzielił pan życie na dom i pracę?

G.K.: Jeszcze chodziłem do kina (śmiech). Kiedy byłem na studiach, prowadziłem bardzo bujne życie towarzyskie. Wracałem do domu nad ranem tylko po to, żeby się przespać. Etap zabaw skończył się ostatecznie wraz z narodzinami Kajetana. Teraz prowadzę spokojne, rodzinne życie. Rzadko gdzieś wychodzimy.

GALA: Myśli pan, że jest szczęściarzem?

G.K.: Nie ma dla mnie tej kategorii w pracy. Jestem szczęściarzem, bo mam dzieci. Nie przyszło nam to łatwo. Mam koleżanki, które pracowały niemal do końca ciąży - jedna tak dobrze się czuła, że nawet w dniu porodu była w studiu. Moja żona nie miała tyle szczęścia. Było, minęło. Widzi pani, ryzyko jest wkalkulowane w nasze życie. Trzeba tylko umieć dawać sobie z nim radę.

Rozmawiała Katarzyna Szczerbowska

Nr 2, od 10 do 16 stycznia 2005