"Ta książka jest o dziennikarzach i mass mediach, o tym, jaki jest wpływ dziennikarzy na rzeczywistość i co wpływa na nich samych i ostateczny kształt ich pracy. Poprosiliśmy o pomoc w znalezieniu odpowiedzi na to pytanie, tak wybitnych dziennikarzy, jak: Kamil Durczok, Jan Pospieszalski, Wojciech Skowroński,Rafał Ziemkiewicz, Jacek Żakowski, oraz gościa praktycznie wszystkich programów publicystycznych Antoniego Dudka. Wszystkim im bardzo dziękujemy za okazaną życzliwość pomoc.

"W naszej książce zastanawialiśmy się, jakie czynniki mają wpływ na kształt i odbiór programu, a także na sposób jego prowadzenia i tworzenia, zwłaszcza w kontekście świadomych lub nieświadomych manipulacji, które mogą się zdarzyć w trakcie telewizyjnych dyskusji. Skąd się bierze się wpływ, jaki tego rodzaju produkcje wywierają na swoich odbiorców i co oni z tego tak naprawdę mają (oprócz rozrywki).
Nic tak nie pomaga złu, jak bezczynność dobrych ludzi. Zwłaszcza, jeśli
oglądają telewizję. A w telewizji są właśnie politycy i dziennikarze. Albo
dziennikarze i politycy. Prawdopodobnie ważniejsi są dziennikarze, bo
przynamniej zajmują się jakąś konkretną robotą, to znaczy wydobywają - niczym sokratejscy akuszerzy - otmęt przemyśleń i refleksji politycznej
natury z kandydatów na mężów stanu. Chociaż... Może odwrotnie... ważniejsi są politycy, mozolnie unikający podstępnych pułapek dziennikarzy, wijący się (często niczym Piekarskim na mękach) w krzyżowym ogniu pytań.
A może właśnie najważniejsi jesteśmy my, bo na to patrzymy... zresztą zwykle zbyt mało krytycznie, żeby nie powiedzieć bezmyślnie.
Nośnikiem, jakich wartości są media? Na czym polega odpowiedzialność ludzi pracujących w mass mediach i wobec kogo odpowiadają? Powstał swoisty trójkąt bermudzki: dziennikarze, politycy i my - odbiorcy, zwani też niekiedy opinią publiczną. Kto jest najważniejszy? Kto jest, "dla kogo"? Niektórzy mówią, że czwarta władza przejęła ster i dodają, że ogon zaczął kręcić psem. A może jest to pełna symbioza?" (z książki)"

W tej książce i na dołączonej płycie CD zawarte zostały wszystkie teksty, materiały radiowe i telewizyjne nominowane i nagrodzone w konkursie dziennikarskim Grand Press 2003.
Grand Press. Dziennikarskie hity 2003” pozwolą czytelnikom, słuchaczom i widzom przypomnieć sobie najważniejsze wydarzenia minionego roku utrwalone w tych materiałach, a studentom dziennikarstwa – uczyć się warsztatu od najwybitniejszych przedstawicieli zawodu.

42 rozmowy” to drugi po książce „Przy mikrofonie” (Universitas, 1999) liczący prawie 400 stron wybór z zapisów muzycznych spotkań, obejmujący lata 1999-2004. Wzbogacony o liczne ilustracje, unikatowe zdjęcia, autografy oraz 80-minutową płytę zawierającą najciekawsze wypowiedzi wszystkich artystów.
Piotr Kaczkowski, urodzony w Krakowie w walentynkowy wieczór 1946 i wkrótce przewieziony do Warszawy. Relegowany ze szkoły muzycznej za granie rock and rolla. Debiutował jako siedmiolatek, grając na fortepianie w audycjach dla przedszkolaków.
Jak mówi, połowę zarobionych w życiu pieniędzy wydał na płyty, drugą na bilety. Był w kilkudziesięciu krajach i na kilku tysiącach koncertów. Całą dobę wchodził najdłuższą trasą na Fuji, na dwunastometrowej żaglówce dwukrotnie przepłynął Trójkąt Bermudzki. W jego dwupokojowym mieszkaniu w centrum Warszawy nie ma wewnętrznych drzwi.

Lis, Skowroński i Ziomecki o dziennikarstwie
"Trzej świetni dziennikarze pokazują, dlaczego takimi są" - krótko opisuje książkę profesor Jerzy Bralczyk. Na 100 stronach autorzy, znani szerokim kręgom odbiorców, w konkretny i dowcipny sposób opisują niuanse pracy w mediach. ABC dziennikarstwa zostało pomyślane jako zwięzłe wprowadzenie do zawodu dziennikarza, oferuje rady i konkretne przykłady dla osób zainteresowanych pracą w prasie, radiu lub telewizji.
Do wydania dołączono CD-ROM z prezentacjami filmowymi i dźwiękowymi, przygotowanymi przez autorów, które w praktyczny sposób uzupełniają treść podręcznika.  "ABC dziennikarstwa", już kilka dni po ukazaniu się trafiło na listę bestsellerów księgarni internetowej Merlin. Pozytywne recenzje książki zamieściły m.in. miesięcznik Press, tygodnik Polityka oraz dziennik Rzeczpospolita.

Umiejętność sprawnego czytania i pisania nabył już chyba każdy. Rzecz ma się jednak inaczej z pisaniem przeznaczonym na odbiór szerszej publiczności. To potrafi niewielu.
O dobrym pisaniu traktuje „Nowa retoryka dziennikarska” Walerego Pisarka. Autor na dwustu dziewięćdziesięciu stronach, w ładnej schludnej oprawie wyłożył surowe zasady dziennikarskiego rzemiosła. Książka adresowana jest głównie do studentów dziennikarstwa oraz tych, którzy pragną szlifować swoje umiejętności.

Książka jest podręcznikiem dla studentów i początkujących dziennikarzy. Powstała z doświadczeń autora zdobytych w trakcie 30-letniej pracy dydaktycznej w Pracowni Dziennikarskiej UJ. Oparta na licznych przykładach z pracy dziennikarzy polskich i zagranicznych oraz na wynikach badań prasoznawczych. Koncentruje się na sposobach zbierania materiału przez reportera, doświadczeniach i wymaganiach profesjonalnych w tym zakresie.

Wpadki, gafy
Fragmenty ksiązki "Dziennikarz w globalnej wiosce"

Kolekcja gaf dziennikarskich, czasami drukarskich, jeśli ktoś ją uzupełnia, to antologia pysznych anegdot. I jak to z dowcipami bywa – przypisywane są to temu to owemu sprawcy, zwłaszcza wtedy, kiedy mają charakter historyczny
Próżno szukać ich śladu w zakurzonych rocznikach. „Polityka”, tygodnik za Gierka oddany procesowi reform i modernizacji kraju na tyle, na ile to wtedy było możliwe, wydrukował gdzieś w tekście publicystycznym gospod r a ka zamiast gospodarka socjalistyczna. Redakcja tłumaczyła, że klawisze z literkami d, r, a znajdują się blisko siebie i że wystąpił czeski błąd, czyli przestawienie czcionek. Czeski błąd był w tamtych czasach metaforą budzącą taki sam uśmiech jak gospodraka. Mógł to być błąd, rzecz jasna, lecz niektórzy dziennikarze „Polityki” znani byli z wisielczego poczucia humoru. A jeśli to nie oni zrobili, to na pewno drukarze, którzy jako klasa robotnicza mieli na pewno dość tekstów z innych pism „o dalszej poprawie socjalistycznych warunków życia”.

W połowie lat pięćdziesiątych jeden ze spikerów dziennika TVP miał powiedzieć: „do Warszawy przyjechał N. Chruszczow. Pobyt jego t r w a   m a ć pięć dni”.
„Sztandar Młodych” popisał się tytułem: Dla sprawy pokoju i socjalizmu – Goście radzieccy opuścili Warszawę.
„Trybuna Ludu” podpisała pogrzebowe zdjęcie: „I sekretarz KC Komunistycznej Partii Rumunii, towarzysz George Georgiju Dej srał długo z odkrytą głową nad trumną Antonina Zapotockiego”.

"Najlepsze teksty prasowe. Nagrody SDP, edycja 2001"; red. A. Krajewski; wyd. Wydawnictwo Andrzej Żórawski na zlecenie SDP, Warszawa 2001 r.

Miesięcznik "Forum Dziennikarzy", który informuje o bieżącej działalności Stowarzyszenia Dziennikarzy Polskich. Podejmuje również tematy ważne dla środowiska dziennikarskiego i organizacji mediów