Dopiero od kilku miesięcy prowadzi główne wydanie Wiadomości w TVP, a już stał się ulubieńcem widzów. Krzysztof Ziemiec mówi jednak, że gwiazdą mediów nigdy nie będzie. Bo nie chce i nie potrafi. Długo trwało, zanim namówiliśmy go na wywiad. Pierwszy, jakiego kiedykolwiek udzielił.

Kilka miesięcy temu zajął gorący fotel, który równie dobrze może być trampoliną do wielkiej kariery, jak i równią pochyłą, po której zjeżdża się błyskawicznie w dół i na zawsze znika z wizji. Czy w takich warunkach można normalnie żyć i pracować? Można, jeżeli jest się dobrym dziennikarzem i skromnym człowiekiem. Dokładnie takim, jak Krzysztof Ziemiec, prowadzący główne wydanie Wiadomości TVP. Doskonale wie, że w telewizji trzeba się ciągle uczyć, żeby się widzom nie znudzić i nie wypaść z obiegu. Trzeba też żyć nie tylko dla samego siebie, ale również dla innych, dla rodziny. Dlatego każdą wolną chwilę Krzysztof Ziemiec spędza z żoną i dziećmi, a popularność nie przeszkadza mu zabrać ich w niedzielę na spacer do parku.

Kiedy będzie pan gwiazdą?

KRZYSZTOF ZIEMIEC: Nigdy, bo nie chcę i chyba nie potrafię. Niech się pani nie obrazi, ale gazety sztucznie wykreowały zainteresowanie ludźmi z telewizji. A oni, zamiast po prostu być dziennikarzami, uwierzyli, że są gwiazdami. I to tego samego kalibru co aktorzy z Hollywood, którym wszędzie towarzyszą fotoreporterzy. Pomieszanie pojęć. Niewiele osób w tym kraju może powiedzieć o sobie: jestem gwiazdą. Ze trzy by się znalazły. Ja jestem normalny. Chcę po prostu dobrze robić to, co robię.

Czy w takim razie nominacja do Telekamer pana ucieszyła?

K.Z.: Byłem ogromnie zaskoczony. Przecież nie pokazuję się, nie bywam, mało się o mnie mówi. Może to zabrzmi dziwnie, ale nie zwracam uwagi na takie konkursy.

Czy świadomość, że Wiadomości z panem w roli głównej co wieczór ogląda sześć milionów Polaków, to duży stres?

K.Z.: Nigdy o tym nie myślę. Skupiam się na tym, żeby wszystko w programie wyszło jak najlepiej. Wściekam się na siebie, gdy coś się nie udaje, pomylę się, zawalę. Nieważne, czy widziała to jedna osoba, dwie czy może milion.

Co powinien mieć dobry prezenter?

K.Z.: Wygląd, warsztat, głos.

I pan to ma?

K.Z.: Trudno siebie oceniać. Wygląd dała natura. Głos mam wyszkolony w radiu, gdzie przez lata zdobywałem doświadczenie zawodowe. Nie jestem tylko tzw. czytaczem. Wiem, co jest ważne, jak przygotować komentarz. Przygotowuję Wiadomości, jestem ich wydawcą, sam decyduję więc, co w nich będzie.

Skąd w ogóle wziął się pomysł, żeby zostać dziennikarzem?

K.Z.: Od dziecka słuchałem radia. Tak intensywnie, że nawet lekcji nie odrabiałem. Bardzo chciałem być dziennikarzem radiowym, ale wstydziłem się i bałem rozmawiać o tym w domu. Rodzice zawsze powtarzali, że mężczyzna musi mieć konkretny zawód, a nie jakieś ?nie wiadomo co?!

Dlatego zamiast dziennikarzem został pan najpierw inżynierem, specjalistą od ochrony środowiska.

K.Z.: Pochodzę z tzw. porządnej, warszawskiej rodziny z tradycjami. Pradziadek, babcia, dziadek i moja mama byli dentystami. Ojciec był inżynierem, mój brat jest inżynierem i ja też. Teraz myślę sobie, że gdybym żył w takiej inteligenckiej rodzinie, tylko trochę dalej na zachód, pewnie opływałbym w dostatki. A tak gnieździliśmy się w małym gomułkowskim mieszkanku. Cztery dorosłe osoby na czterdziestu metrach kwadratowych. Mój ojciec jeździł trabantem i było mu dobrze, bo inni samochodu nie mieli wcale. Na pewno domowi rodzinnemu zawdzięczam uczciwość życiową i zawodową. Przez trzy lata po studiach pracowałem w bardzo dobrej brytyjskiej firmie. Dostałem służbowy samochód, dobrą pensję i jeszcze premię. Miałem wszystko, czego pragnie młody człowiek. Tylko że ja tej pracy nie lubiłem. Uznałem, że to za wcześnie, żeby się nie napracować w życiu, a już mieć wszystko.

Czyli myślał pan odwrotnie niż większość ludzi, którzy chcą szybko się dorobić, ale się nie narobić.

K.Z.: Na wszystko trzeba solidnie zapracować, inaczej sukces nie ma smaku. W zawodzie inżyniera czułem się, jakbym był w nie swojej skórze. Pomyślałem, że jeśli nie zmienię pracy teraz, nie zrobię tego nigdy.

Ojciec też zorientował się, że coś jest nie tak, skoro podsunął panu ogłoszenie o studiach dziennikarskich.

K.Z.: Może czuł się trochę winny, że źle mną pokierował? Przy wyraźnej zachęcie z jego strony postanowiłem się przekwalifikować. W dzień byłem porządnym panem inżynierem, po południu studiowałem w polsko-amerykańskiej szkole dziennikarskiej, a w nocy pracowałem w radiowej Trójce. Gdy zostałem reporterem, rzuciłem starą pracę i na dobre zająłem się dziennikarstwem.

I zaraz przeniósł się pan z radia do TVN 24.

K.Z.: TVN 24 to pierwsza linia frontu, dziennikarskie Lenino albo Tobruk. Nie tylko szkoła zawodowa, ale szkoła przetrwania. Pracowałem tam trzy lata, po siedem, osiem godzin na antenie. Czasami w ogóle nie wychodziłem ze studia, bo były wyjątkowe wydarzenia: schwytano Saddama Husajna, zdymisjonowano Millera. To strasznie fajne miejsce intensywnej pracy. Nie każdy wytrzymuje takie tempo.

Dlatego pan stamtąd odszedł?

K.Z.: Dostałem telefon z redakcji Wiadomości z propozycją spotkania z Dorotą Warakomską. Poszedłem. Nie ustaliliśmy żadnych konkretów, próbowałem dowiedzieć się, co mógłbym zyskać zawodowo, zmieniając pracę. A potem życie samo podjęło za mnie decyzję. Ktoś życzliwy doniósł, że byłem na rozmowach w TVP i dlatego podziękowano mi za współpracę.

Wie pan, kto doniósł?

K.Z.: Nie wiem i nie chcę wiedzieć. Poczułem się wtedy bardzo źle, bo uważałem decyzję o usunięciu mnie z pracy za niesprawiedliwą. Okazało się, że nawet rozmów nie można prowadzić. Straciłem pracę, którą lubiłem.

Nie miał pan ochoty przejść np. do Faktów TVN?

K.Z.: Nie miałem żadnych ambicji ani możliwości. Fakty i my to były dwie odrębne redakcje.

Bo Lis by pana zjadł?

K.Z.: Nie. Miałem wrażenie, że ?góra? zdecydowała beze mnie, że po prostu nie. Byli tacy, co mieli szanse, i przypadki beznadziejne, którym szansy nie dawano.

Jak rodzina reaguje teraz na pana sukcesy?

K.Z.: Ojciec nie żyje już od pięciu lat. Pewnie by się ucieszył, że dotarłem tu, gdzie teraz jestem. Mama jest z pokolenia, które młodość przeżyło w czasach stalinowskich. Wtedy lepiej było siedzieć cicho i się nie wychylać, bo to jedyna gwarancja, że się przeżyje. Myślę, że mama się cieszy, ale nigdy o tym nie mówi. Nawet gdy sąsiad gratulował jej, że syna "nominowano do Oscar"?, powiedziała: "Lepiej, żeby nie wyszło. Nie warto być na świeczniku". Widać, jak ciężkie czasy ją ukształtowały. Ja, niestety, trochę też tego w sobie mam. To myślenie blokuje rozwój zawodowy i prywatny. Walczę z tym.

Skoro mama nie okazuje entuzjazmu, to może przynajmniej robi to żona?

K.Z.: Z żoną znamy się od dziesięciu lat, od pięciu jesteśmy małżeństwem. Kiedyś była charakteryzatorką, teraz jest etatową mamą. Mamy dwie córeczki i właśnie czekamy na syna, który urodzi się w maju.

Wszystko rozumiem. Co tam nagrody, skoro będzie pan miał syna.

K.Z.: Gdy miało się urodzić nasze pierwsze dziecko, myśleliśmy, że to będzie chłopiec. Już zacząłem sobie wyobrażać, jak razem jeździmy na ryby, łazimy po górach, zjeżdżamy na nartach. Takie ojcowskie widzimisię. Już przyzwyczaiłem się do córek, a tu taka nowość: chłopak.

A zastanawia się pan nad tym, czy w ogóle znajdzie czas dla dzieci?

K.Z.: Młodsza córka Ola od zawsze była wobec mnie otwarta, ale czteroletnia Mania dopiero się do mnie przekonuje. Dla niej zawsze najważniejsza była mama. Tata zaczyna się liczyć, bo chociaż przychodzi do domu późno wieczorem, to czyta bajkę na dobranoc i nigdy nie krzyczy. Cały swój wolny czas poświęcam dzieciom. Idziemy na spacer, najchętniej do parku Ujazdowskiego, bo tam jest kapitalny plac zabaw, piękny ogród, kaczki i inne atrakcje. Nawet wspólne wyjście po zakupy zbliża. Rodzina i dzieci to bardzo dużo obowiązków, które nie są dla mnie katorgą. Nie żyję tylko dla siebie, ale przede wszystkim dla innych. Czuję się głupio, gdy idę sam na jakąś imprezę, bo przecież żona jest cały czas w domu z dziećmi i nie może nigdzie wyskoczyć.

To z powodu wyrzutów sumienia nie widuje się pana na imprezach towarzyskich?

K.Z.: Nie bywam, bo mnie nie zapraszają, i dlatego że nie czuję się dobrze w tym towarzystwie. Mam kapitalną pracę, która jest moim hobby. Chciałbym jeszcze popracować w radiu i tylko tego mi brakuje. Czasy są takie, że trzeba być multiinstrumentalistą. Jak Kasia Kolenda-Zaleska, która pracuje jednocześnie w telewizji, radiu i pisze dla gazet. To bardzo dobre dla rozwoju i higieny psychicznej.

Rozmawiała Dorota Wellman